YouTube video date 2025/5/21
在教會腦海立刻浮現出「罪與不罪」的概念
這是對教會極其狹隘的誤解與認知
撒瑪利亞婦人的愛情是如此的失敗
愛是人類存最深層的渴望與需求
耶穌寬憐溫柔醫治了她
聽聽來自傳承於初代大公教會李亮神父的證道
今天，我們紀念耶穌基督與撒瑪利亞婦人的著名對話。透過不同的詮釋與論述，我們或許會強調不同的面向，例如耶穌與婦人之間的交流。然而，我想集中討論的是，耶穌傳遞給這位婦人的訊息。祂試圖與她談論那「活水」，也就是生命之水。
約翰福音 4:15 記載：「婦人說：主啊，請把這水賜給我，叫我不渴，也不用來這麼遠打水。」
但耶穌卻給出了一個出人意料的回應：
約翰福音 4:16：「耶穌說：你去叫你丈夫，也到這裡來。」
這句話似乎突兀而不尋常。隨後我們發現，耶穌向這位婦人揭示了一些深奧而複雜的神學真理——這些真理甚至是祂從未對其他人揭露過的。這不禁讓我思索：為何耶穌基督在與她進行神學對話之際，突然中斷話題，要求她去叫她的丈夫？
我會說「也許」是因為，這位婦人其實無法真正明白耶穌所說的「活水」為何。她的生命中，隱藏著一個極為深沉的傷口——愛情的創傷與失敗。我們可以從她的回答中窺見這一點：「我沒有丈夫。」這句話帶著一種哀傷與無奈，令人心碎。
上個主日，我們談論了一位癱者，他說：「我沒有一個人把我放入池中」（約翰福音 5:7），表達了他內心極深的孤獨。那句話深深觸動了我；然而，撒瑪利亞婦人的那句「我沒有丈夫」，卻更令人動容。
她愛情的失敗是如此明顯，而愛，正是人類存在最深層的渴望與需求。每個人都渴望擁有一位配偶，建立一個家庭，撫育下一代。家庭並不只是社會秩序的延續，也不僅是生育的機器，更是愛的具體展現與實現。
當這位婦人說出「我沒有丈夫」時，耶穌知道她正身處在一種極端痛苦、幾近地獄般的情境之中——她活在一個缺乏愛、無法建立真誠關係的世界裡。她的靈魂似乎麻木，以致於無法理解耶穌對她所說的話語。耶穌並沒有責備她，而是以極大的溫柔與尊重面對她的創傷與人生的悲劇。
祂說：「你說『我沒有丈夫』是不錯的；你已經有五個丈夫，現在有的並不是你的丈夫。」（約翰福音 4:17–18）
這一段敘述中，最令人震撼的是，耶穌沒有定她的罪，沒有指責她的行為。這與福音書中其他一些場景有所不同，例如通姦的婦人（約翰福音 8:11），或其他被認為是罪人的婦女，那時耶穌會說：「不要再犯罪了」，並赦免她們的過犯。
但在這段敘事中，我們看不到責備或赦罪的言語。耶穌並不著重於婦人的罪，雖然她確實是一位罪人。相反，祂把焦點放在她存在的痛苦上，因為人是一種需要關係的存在。人若失去了愛與真誠的聯繫，就會陷入一種靈性的死亡與枯竭。
耶穌基督來到這位婦人的生命中，不是為了譴責她，而是為了揭示祂所帶來的活水——那使人不再渴的生命之泉（約翰福音 4:14）。祂溫柔地觸碰她的傷口，並邀請她進入真正的敬拜與靈性的更新。這就是福音：不是單單赦免的恩典，而是更新、醫治、並重新建立人與神、人與人之間關係的生命泉源。
神在天上創造了人。創世記 2:18 記載：「上主天主說：『人單獨不好，我要給他造個與他相稱的助手。』」當女人被帶到男人面前時，他說：「這是我的骨中之骨，肉中之肉。」（創世記 2:23）因此，經上又說：「為此，人應離開自己的父母，依附自己的妻子，二人成為一體。」（創世記 2:24）
神說：「人獨處不好。」祂創造男人為男人，女人為女人，但祂的創造不僅止於此。祂創造他們為夫與妻，成為彼此的配偶。正如創世記 1:27 所述：「天主於是照自己的肖像造了人，就是照天主的肖像造了人：造了一男一女。」
耶穌在迦納行神蹟，祝福婚姻，正如祂從天上祝福婚姻一般。當時祂尚未取肉身，然而祂已在那裡祝福人作為夫婦的結合，正如那句話：「這是我骨中的骨，肉中的肉。」
請原諒我如此表達。我沒有結婚，因為我是修道士。作為一名修道士，我應該是與耶穌基督及祂的教會結合為一的（即使在我身上這並未完全實現）。
然而，我之所以如此說，是因為可能有人會質疑：「你尚未結婚，你怎能談論這些話題？」但我不能說我了解婚姻中的孤獨；我所經歷的，是另一種孤獨——就像上主日癱瘓病人所表達的：「我沒有一個人把我放進池裡。」我身邊無人。這是不同的孤獨。
回過頭來，我要說明：耶穌深知「我沒有男人」這句話所揭示的創傷。我獨自一人，無法對任何人說：「這是我骨中的骨。」正是從這個角度來看，耶穌觸摸那傷口，像外科醫師般進行靈性的手術，打開婦人的創傷，使她得痊癒。
這位婦人並不感到被冒犯，反而回應說：「主啊，我看你是先知。」（約翰福音 4:19）這一點極為重要。她沒有說：「請原諒我。」從某個角度而言，她確實是罪人。然而，她所背負的，是生命中極其悲慘的重擔。耶穌基督的臨在與話語，以奇妙的方式治癒了她那殘破的生命——她是一位破碎的人。這就是為什麼她沒有說「請原諒我」：因為她已被原諒，也就是說，她已得了醫治。
我們不應該以一種清教徒式的道德主義來思考「是否是罪人」這件事。有時候，我們一聽到與教會相關的話題，腦海中就立刻浮現出「罪與不罪」的概念。但這是一種對教會極其狹隘的誤解。
或許這位婦人所同居的男人並不是她的丈夫。在當時的社會背景下，女人無法獨自生活。獨居，幾乎就意味著走向妓女的命運。那是一個女性沒有地位的時代，她很可能依附於一位已有妻室的男子。那男子未必愛她，但生活的壓力迫使她與之共同生活，而這個人卻不是她真正的丈夫。
我們也不可忘記，那個時代存在著一夫多妻的制度，有時甚至被視為一種保護，使無辜的婦人不被定罪為通姦者。
從這些角度看，我們可以明白撒瑪利亞婦人是一個迷失、受傷的靈魂。我找不到合適的詞語來形容這樣一個在愛中失敗、在存在中受創的人，而愛正是生命中最核心的本質。
她，就是那位撒瑪利亞婦人。如今，她忽然得到了醫治。她因耶穌基督所賜的聖靈而得著重生與更新。
在那之前，她過著羞恥的生活。為了避免面對他人，她會選擇在烈日當空、無人取水的中午時分前往井邊。其他婦人通常清晨便來打水，而她沒有勇氣面對她們。這一切都顯示出她的羞恥與孤立。
然而，當她被醫治之後，羞恥感也一併消散了，連同過往那些令人痛苦的記憶和破碎的生活。一切都更新了。她如今的生命截然不同，並且充滿意義。她過去的痛苦與失敗，如今已被轉化為豐富而深刻的經歷。
耶穌基督將這一切轉化為完全不同的存在狀態——從破碎到完整，從羞恥到光榮，從死亡到生命。
神在天上創造了人。創世記 2:18 記載：「上主天主說：『人單獨不好，我要給他造個與他相稱的助手。』」當女人被帶到男人面前時，他說：「這才真是我的骨中之骨，肉中之肉。」（創世記 2:23）因此，經上又說：「為此，人應離開自己的父母，依附自己的妻子，二人成為一體。」（創世記 2:24）
神說：「人獨處不好。」祂創造男人為男人，女人為女人，但祂的創造不僅止於性別的區分。祂創造他們為夫與妻，成為彼此的配偶。正如創世記 1:27 所述：「天主於是照自己的肖像造了人，就是照天主的肖像造了人：造了一男一女。」
耶穌在迦納行了祂的第一個神蹟，祝福婚姻，正如祂自永恆中在天上所祝福的那樣。當時祂尚未取肉身，卻已參與在人的結合之中，祝福他們成為一體，如同那句話所言：「這是我骨中的骨，肉中的肉。」
請原諒我這樣說話。我自己未曾結婚，因為我是修道士。作為修道士，我理當與耶穌基督和祂的教會結為一體，成為祂的僕人與見證人（即使這在我個人的生命中未必總是顯得圓滿）。然而我之所以這樣說，是因為有人或許會質問：「你尚未結婚，怎麼敢談論這些話題？」但我要誠實地說，我並不認識婚姻中的孤單；我所經歷的，是另一種孤獨——如同上主日福音中那位癱瘓者所說：「我沒有一個人把我放進池中。」（約翰福音 5:7）我身邊無人，這是不同性質的孤獨。
回到我們的主題，我想說的是：耶穌完全明白那句「我沒有男人」所揭示的創傷。我是一個孤獨的人，無法對任何人說：「這是我骨中的骨，肉中的肉。」正是從這個角度來看，耶穌觸摸那深層的傷口，如同一位慈愛的醫者，溫柔地進行靈性的手術，揭開婦人的創傷，使她得以痊癒。
那位撒瑪利亞婦人並未感到被冒犯，反而回應說：「主啊，我看你是先知。」（約翰福音 4:19）這一點極為關鍵。她沒有說：「請原諒我。」雖然從某個角度來說，她確實是一位罪人，但她所背負的，更是一種深切的人生悲劇與存在的破碎。耶穌基督的臨在與話語，以奇妙的方式觸動了她靈魂的深處，治癒了她破碎不堪的存在——她是一位傷痕累累的人。
這正是她沒有說「請原諒我」的原因：因為她已在耶穌基督裡被原諒、被醫治、被更新。
我們不應以清教徒式的道德主義來理解「罪人」這個詞。有時候，我們聽到教會或福音的信息，腦中立刻浮現的是「他是不是犯了罪？」這種思維方式是對教會本質的極大誤解。
也許，那位婦人所與之同居的男子並非她的丈夫。在當時的文化中，女人無法獨自生活。獨居幾乎等同於成為妓女。在那個男性主導、女性地位低微的社會裡，她或許只能依附一個已有妻室的男人。那人不一定愛她，但生活的壓力與社會的無情，使她不得不與他共同生活，而那人卻不是她真正的丈夫。
我們也不該忘記，那個時代存在某種形式的一夫多妻制度，甚至在某些情況下被視為一種保護，使無過失的婦人免於被定為通姦者。
從這些角度來看，我們能更深刻地理解撒瑪利亞婦人是一位迷失的靈魂，一個在愛中徹底失敗、在生命中被撕裂的人。我找不到更貼切的詞語來形容這樣一位人——愛，是人生中最根本、最神聖的經驗，而她在這方面完全破碎了。
這位撒瑪利亞婦人，如今卻被完全醫治了。她因著耶穌基督所賜的聖靈，得以重生、得著新生命。
在此之前，她過著羞恥的生活。為了避免他人目光與評斷，她會選擇在正午烈日當空、無人汲水的時候前往井邊。其他婦人多在清晨前往打水，而她沒有勇氣與她們相見。這一切反映出她的孤立與內在的羞愧。
但當她與耶穌相遇後，一切改變了。她的羞恥感、記憶中的痛苦、破碎與迷失的生命，一同被更新。如今，她的生命煥然一新，充滿尊嚴與意義。她以往的痛苦與失敗，如今成為被轉化的經歷，成為神恩典的見證。
耶穌基督將這一切轉化為完全不同的存在狀態——從破碎走向完整，從羞愧轉為光榮，從死亡邁入生命。
這位曾經充滿羞恥、逃避社交的婦人，如今卻勇敢地走進城市的中心。她不再退縮，不再隱藏。正如《若望福音》4:29 所記：「你們來看！有一個人把我所做的一切事都告訴了我，難道祂就是基督嗎？」曾經，人人都知道她的過去，因此輕視她、排斥她。然而，如今她的創傷得到了醫治；她不再感到羞恥，而是經歷了深刻的轉變與重生。
她過去所有的錯誤與罪孽，現在都成了她幫助他人的新機會。她的生命，曾被認為是迷失與失敗的，現在卻擁有了深刻的意義與神聖的目的。她成了轉化的見證，帶來正面的影響與救恩。
這份覺悟，使她勇敢宣告：「你們都認識我。我遇到了一個人，祂向我啟示了我一生所做的一切——耶穌，祂是彌賽亞嗎？」因此，撒瑪利亞婦人成為第一位宣告福音的人，早於眾使徒，她是「使徒之前的使徒」。
一個因失去愛而幾近毀滅的人，如今找到了醫治，並成為他人愛、智慧與救恩的泉源。這位婦人，就是撒瑪利亞婦人，她成為眾人的家人，包含那些曾遺棄她的人，甚至包含她的子女與過去的丈夫。藉著她那如使徒般的角色，她成為所有人的靈性之母，這是極大的榮耀。
她的聲音——那清澈、高貴而甜美的聲音——不再是羞恥的回音，而是救恩的號角，引導人走向生命的源頭，就是聖靈。
這一切，是如何發生的？因為耶穌基督曾說過：「凡喝我所賜的水的人，永遠不渴；我所賜的水，要在他裡頭成為泉源，直湧到永生。」（若望福音 4:14）又說：「信我的人，就如經上所說：從他腹中要流出活水的江河來。」（若望福音 7:38）這生命之水，就是聖靈的恩典。我們常常忽略祂，彷彿祂不存在一般，這是極大的損失。
我們必須認真看待這點。我們來到教堂領受聖體，因為耶穌基督是真正的生命之糧。但這還不夠。許多時候，我們忘了——是的，我們擁有耶穌基督——但耶穌基督從來不是孤單的。祂與聖靈同行，聖靈永遠與祂同在。
聖靈不只是靜靜地在我們心中存在，祂是一股活泉，湧流出去，成為愛的源頭、生命的泉源、智慧的光芒，為他人、為世界、為萬有而湧流。
我們常常強調洗禮，但請不要忘記使徒們所做的重要事。使徒行傳8:14–17 ：「在耶路撒冷的宗徒們聽說撒瑪利亞人接受了天主的道，便打發伯多祿和若望到他們那裡去。他們下去之後，為那些人祈禱，使他們能領受聖神，因為聖神還沒有降臨在他們任何人身上；他們只是奉主耶穌的名字受了洗。於是，二位宗徒給他們覆手，他們就領受了聖神。」
這段經文明確指出：沒有聖靈，信仰就是不完全的。沒有聖靈，我們的生命就如同空殼一般，如同枯骨，沒有復活與活力的記號。
聖靈是何等重要！我們千萬不要忘記：我們參與教會，不僅是為了重複領受聖體，讓耶穌基督在我們裡面復活；我們同時是為了更新聖靈的恩賜。
唯有這樣，耶穌不只是存在於我們的信仰裡，而是真正活在我們裡面。聖靈不只是聖餐禮儀中的氣氛或概念，而是我們每一天呼吸的空氣、我們愛人的能力、我們存在的動力與目標。願我們不要讓祂被遺忘。願我們每日祈求：「來吧，聖靈，住在我裡面，使我成為愛與真理的活水泉源。」
這就是今天福音的核心目的：讓我們為即將在兩三週後到來的五旬節作好準備。五旬節是我們教會極其重要的節期，我真心希望你們當中有些人能夠參與。當然，我不會說「所有人都要來」，因為過去每當我說：「來慶祝五旬節吧！」就有一些人因此離開教會。
所以，讓我們撫心自問：我真的擁有聖靈嗎？祂在我裡面是活躍的嗎？
首先，我們要記得：聖靈是保惠師，是安慰者。祂是從內在安慰我們的那一位。當你孤單時，祂擁抱你，對你說：「你並不孤單，我在你身邊，我親吻你，我與你同在。」聖靈是輔助者，是三位一體中的第三位，是愛的神。
在福音書的希臘文裡，以及我們使用的英文中，「聖靈」的文法是中性（neuter），既不是陽性也不是陰性，這很可能會讓人誤解，以為聖靈是一個「東西」。但事實並非如此——聖靈是一個位格，是一位真實的「神」。祂愛我們，也會因我們的罪而憂傷。正如聖經所說：「不要叫神的聖靈擔憂。」以弗所書 4:30
可惜的是，語言的文法無法幫助我們真正理解聖靈的位格。我們的心裡不是擁有一個抽象的力量，而是一位與我們極其親近、願意居於我們內心的「祂」。我們不該忘記這一點。
是的，我們擁有耶穌基督，但耶穌基督從不孤單。祂與聖靈同行，也帶領我們向天上的父祈禱。我們的內心有耶穌基督的臨在，而聖靈則擁抱我們、引導我們效法基督，並帶領我們歸向天父。
正如撒瑪利亞婦人與耶穌基督的對話所示，祂應許賜給她「真正的生命之水」。祂說，生命不只是糧食，更需要活水，那賜人生命的水。正因著這個應許，撒瑪利亞婦人得到了醫治。她找到了更深層的生命意義。因著耶穌基督所賜的聖靈，她過去的創傷被醫治，並在此過程中發現了真正的愛。
我們需要深入理解神聖禮儀，然而我們往往不曾留心。我嘗試把這一切講得清楚、明白，因為太多神學家只專注於罪，卻忽略了教會的終極目的：不是審判，而是將「生命之水」——也就是聖神——賜給我們。
注意神父在聖祭禮儀中所說的話。神父向天父祈禱，奉上餅與酒作為禮物。我們懇求天父先將聖靈降臨在我們「身上」——這正是五旬節的奧祕。在每次的聖體禮中，神父都說：「求祢差遣祢的聖靈降臨在我們身上……」我們卻常常遺忘這句話的深意，特別是在聖若望金口的禮儀中。
接著神父祈求天父將餅與酒轉化為耶穌基督的聖體與寶血：「並將祢的聖靈，聖潔地澆灌在我們身上，以及在我們面前所擺放的這些禮物上。」我們時常忽略了，聖靈不僅臨到餅與酒，也同時降臨在我們身上。
在聖巴西略的禮儀中，這點說得更為明確：「願我們眾人都成為這一餅一杯的分享者，彼此進入同一位聖靈的共融之中。」這段祈禱使我們明白：不只是我們吃喝了什麼，更是我們在聖靈裡成為一體。
若我們仔細留意聖若望金口禮儀的祈禱，也會聽見神父說：「……使那些領受的人，成為潔淨靈魂的聖餐，得赦免罪過，與聖靈交通，承受天國，不為審判或定罪……」這樣的祈禱再一次強調：我們領受的不僅是聖體，也是聖靈的恩賜。
這一點的認識至關重要。今天我們所講的，不只是撒瑪利亞婦人如何被醫治，而是耶穌基督將活水——生命之水——賜給了她，也賜給所有信祂的人。
然而，我們在講道中常常流於文字的表面，談論撒瑪利亞人與猶太人的歷史差異，卻忘了整個福音的核心——聖靈。
我們該問自己：我有聖靈嗎？理論上，我們是有的，因為我們在受洗與膏抹聖禮中領受了聖靈；而且每一次參加神聖禮拜，我們也再次領受祂。
我們有聖靈，就如同我們有耶穌一樣。聖靈不只是一個名字，而是我們名字與身分的源頭，是我們存在的根基。
重要的是要認識到，雖然我有耶穌作為我生命的泉源，但我並不是一個完整的人。我需要聖靈，才能活出真正圓滿的生命。我的感動與行動，必須藉著聖靈的恩典來實現。聖靈賜給我們力量，使我們能擁抱周遭的一切——包括人、宇宙、動物與萬有的生命。
因此，讓我們在崇拜中牢記這一件重要的事：我們不是空手離開教堂的，我們是帶著耶穌基督和聖靈同行而去。聖靈是匿名的，沒有形體，卻永遠與耶穌基督同在，並臨在於我們的身體之中，如同聖保羅所說：「你們的身體是聖靈的殿」（哥林多前書 6:19）。
語言與文法或許無法幫助我們完全理解「保惠師」這個名稱——那位與我們同在、護慰我們的靈。我們不能活著、行動時彷彿祂不存在，因為祂就在我們身邊，只是我們常常忽略了祂的臨在。其實，祂對我們的生命極其重要。沒有聖靈，我們的生命就如同失去了水分的花朵一個注定枯萎、失去生機的存在。
你還記得那位從耶穌那裡接受了保惠師也就是聖靈的撒瑪利亞婦人嗎？她是一位在愛中受過傷、破碎的女人。她曾經有過五位丈夫，究竟是誰與誰離婚，是誰對誰不忠，我們不得而知。但她所背負的，無疑是極其沉重的生命故事。在猶太人的社會裡，她離開了那些婚姻，這本就是一件極其困難的事。後來，她與一位並非其夫的男子共同生活，或許他們並無正式婚姻關係，或許他們如仇人般同處一屋，就如同今日世上許多不幸的婚姻狀態。
然而，重點在於：我們從聖禮拜中走出來，是與耶穌基督和聖靈同行的。聖靈賜予我們行動的力量，使我們的生活充滿意義，並使我們成為他人生命中的活泉，使人得以解渴。
在希臘語中，「Paraclete」的意思是「安慰者」，亦即保惠師。是保惠師醫治我們、轉化我們，並使我們成為新人。祂引導我們的思想、行為與選擇，是我們更新後人格的根基，是使我們脫離創傷、痊癒重生的恩主。
聖靈賜予我們人際關係的深度與意義，使我們的家庭充滿愛，並將友誼作為珍貴的禮物賞賜給我們。耶穌基督親口說：「我不再稱你們為僕人，而稱你們為朋友。」（若望福音 15:15）友誼與愛，是我們在基督裡彼此建立的神聖恩賜。
聖靈——這位隱秘卻無所不在的輔助者——將本是充滿悲傷與絕望的聲音，轉化為拯救與生命的泉源。祂將破碎的靈魂（包括撒瑪利亞婦人）轉化為福音的見證人，將他們的生命更新，使他們能重新開始，重新活著，重新愛。
關於祂，關於這位Paraclete，我還有很多話想說，但今天的講道只能到此為止，也許在第二部分我會繼續分享。因此，今天當我說出「求聖靈臨到我們」時，請你們密切地聆聽，深深地記在心裡。並請你們整個星期都把這句話珍藏於心，讓它成為你每日生活的祈禱與依靠。
Samaritan Woman Sermon
Today, we remember the famous conversation between Jesus Christ and the Samaritan woman. Through various interpretations and speeches, we highlight different aspects, such as Jesus’ conversation with a woman. However, I want to focus on the message that Jesus sent to the woman. He tried to talk to her about living water, the water of life.
John 4:15 The woman said to him, “Sir, give me this water, so that I may not be thirsty or have to go away from here to draw water.”
But Jesus gives an unexpected answer:
John 4:16 She said to him, “Go, call your husband and come back here.”
This is quite strange. As we discover later, Jesus spoke to her with profound and complex theological truths that he had not shared with anyone else. I couldn’t help but wonder why Jesus Christ abruptly interrupted his theological discourse and suddenly asked the woman to call her husband.
I say “perhaps” because the woman could not understand what Christ was saying, because she had a deep wound in her life. The wound was that she had failed in love. I understood this from her response: “I have no husband.” This is a very tragic phrase that breaks my heart.
Last Sunday, we talked about the blind man who expressed deep loneliness, saying, “I have no one, no friend to put me in the water and make me well.” This feeling moved me deeply, but then the Samaritan woman shared something even more heartbreaking. She said, “I don’t have a husband.”
Her failure in love, the deepest aspect of human existence, became apparent. Every person is expected to have a spouse and start a family, including children. The family is not merely a means of reproducing offspring or maintaining social order, but a profound expression of love.
This woman uttered these heartbreaking words: “I have no husband.” Jesus knew that as long as the woman lived in this terrible and tormenting situation, which resembled hell, the absence of love, what she was saying was beyond her comprehension. Jesus Christ faced her profound failure, this tragedy of her life, and so he spoke to her directly but gently, avoiding any accusation. He said, “What you say is true. You’ve had five husbands, and now you’re living with someone who isn’t your real husband.”
It’s important that Jesus doesn’t accuse her. This situation is different from anything else in the Gospel, different from the case of the adulteress. We have Jesus, the Christ, meeting an adulteress and prostitutes. Jesus tells them not to sin again and forgives their sins.
However, we do not see these things here. Jesus does not focus on whether she is a sinner or not. Of course, the woman was a sinner. But Jesus focuses on her existential, deep pain, because human beings are meant to live in relationship.
God created humans in paradise. Genesis 2:18 ¶ And the Lord God said, “It is not good for man to be alone.” Genesis 2:23 And the Lord God said, “It is not good for the man to be alone. I will make a helper suitable for him.” 2: 24 For this reason a man shall leave his father and his mother and be joined to his wife, and the two shall become one flesh.
And he said, “It is not good for man to be alone.” God created man as male and female, but not only that. He created them as husband and wife, as a couple. Genesis 1:27 And God created man in His own image, in the image of God He created him; male and female He created them. Jesus at Cana blessed marriage as he blessed it in paradise, as he did (without flesh at that time) in paradise, he blessed man as a married person: “This is flesh of my flesh.”
Forgive me if I speak this way. I am not married, but I am not married because I am a monk. As a monk, I am supposed to be married to Jesus Christ and the church (although this has not worked out for me).
However, I say this because someone might ask me, “You’re not married. How dare you say such things?” But I can’t say that I feel the loneliness of marriage. I feel the same loneliness that the paralytic expressed last Sunday: “I have no one.” I have no one close to me. It’s different.
So, I return to explain that Jesus understands the deep trauma of “I have no husband.” I am alone and cannot say, “This is flesh of my flesh.”
From this perspective, Jesus touches the wound, performs surgery, and opens the woman’s wound to heal it.
The woman does not feel offended and replies, “Yes, it is true, and I understand that you are a prophet.”
It is important that the woman does not say “Forgive me,” because from one point of view, it is obvious that she is a sinner. However, she had been tormented by a deeply tragic event in her life. Moreover, the presence of Jesus, the Christ, and His words miraculously healed this terrible existential shipwreck that she had become—a shattered human being.
That is why she does not say, “Forgive me.” She is already forgiven, that is, healed.
Don’t think from the perspective of a puritanical moralist, “sinner or not.” Sometimes, when we hear about the church, we automatically think of the concept of “sinner or not,” which is a very wrong idea about the church.
Perhaps the man with whom the woman left, and who was not her husband, was inevitable under the circumstances of the time; a woman could not live alone. Living alone was like being a prostitute. At that time, a woman was nothing, she probably followed someone who had other women… who did not love her, but life forced her to live with this man, who was not really her husband. Let’s not forget that polygamy existed at that time, even for the protection of a woman who had no place in the sun…
So we understand that the Samaritan woman was a lost, broken life. I cannot find the right words to describe a person who has failed in love, which is the most important part of life. That was the Samaritan woman. Now, suddenly, she is healed.
She is healed by the Holy Spirit given to her by Jesus Christ, who gave her a new life.
Before, she lived a life of shame, which is why she avoided going out in the morning to draw water, where there was no sun and it would have been much more comfortable. Because, of course, at that time, the other women went to fetch water, and she did not have the courage to meet them. She came at noon, when no one else was there. After her healing, we see her shame disappear, along with the bad memories and the painful and lost life she had. Now she has a new life that is different from before. It has meaning, and all the suffering and failures of her previous life are transformed into a new, fruitful experience. Jesus Christ transforms them into something very different.
The woman who was once full of shame and avoided social interaction now dares to enter the heart of the city. John 4:29 Come, see a man who told me everything I have done… whom everyone knew and despised. However, her wounds are healing and she is no longer ashamed; she is undergoing a profound transformation. All the mistakes and sins of her past are becoming new opportunities to help others. Her life, which she once considered lost, now has deep meaning and purpose, capable of making a positive difference and saving lives. This realization leads her to proclaim: “You all know me. I met someone who revealed to me everything I have done in my life—Jesus, could he be the Messiah? Thus, the Samaritan woman becomes the first apostle, before the apostles.
A person who has been destroyed by the loss of love now finds healing and becomes a source of love, wisdom, and salvation for others. This person is the Samaritan woman, who has become a family to everyone, including her children and her husband. She has become a mother to all these people through her apostolic role, which is a great honor. Her voice, that strong, dignified, sweet voice, saves others, leading them to the source of life, the Holy Spirit.
How did this happen?
Because Jesus Christ said, John 4:14 “Whoever drinks of the water that I shall give him, never shall he thirst; but the water that I will give him will become in him a spring of water welling up to eternal life. John 7:38 Whoever believes in me, as the Scripture has said, streams of living water will flow from within him.
And this water of life is the grace of the Holy Spirit. It is the Holy Spirit that we often overlook and live as if He does not exist.
It is very important that we come to church to receive Holy Communion, because Jesus Christ is the food of life. But this is not enough, and we forget it, yes, we have Jesus Christ, but Jesus Christ is never alone, he is accompanied by the Holy Spirit. The Holy Spirit fills us with life, and does not remain static, motionless within us. It goes out and becomes a source of love,
a source of life, a source of wisdom, for others, for everywhere, for everything. We focus on baptism, but please do not forget what the apostles did:
Acts 8:14 ¶ When the apostles in Jerusalem heard that Samaria had accepted the word of God, they sent Peter and John to them, Acts 8:15 who went down and prayed for them that they might receive the Holy Spirit.
Acts 8:16 For there was no Holy Spirit on any of them, only they had been baptized in the name of the Lord Jesus. Acts 8:17 Then they laid their hands on them, and they received the Holy Spirit.
Without the Holy Spirit, we are like dead people.
The Holy Spirit is of tremendous importance, and we must not forget that we visit the church to receive Holy Communion repeatedly, reviving Jesus Christ within us. Furthermore, we come to renew the gift of the Holy Spirit.
This is the purpose of today’s Gospel: to prepare us for two or three weeks from now, when Pentecost will come. Pentecost is the feast of our church, and I hope that some of you will attend. I don’t want to say all of you, because when I said in the past, “Come, all of you, let us celebrate Pentecost,” some people left the church.
So let us ask ourselves: do I have the Holy Spirit? Is He active within me?
And don’t forget, first of all, that the Holy Spirit is the Comforter, the consolator. He is the one who comforts us from within. When you feel lonely, he is the one who will embrace you and say, “You are not alone. I am here with you. I love you and I am with you.” The Holy Spirit, the Paraclete, the third person of the Holy Trinity.
The Greek grammar of the Gospel and the English word we use for the Holy Spirit, which is neuter (neither masculine nor feminine in grammar), can be misleading. It gives the impression that the Holy Spirit is an object, but in reality He is a person. He loves and feels sorrow, because He is deeply saddened when we do something wrong. That’s what the Bible says, right? Unfortunately, the grammar of words does not help us understand this. We have someone, not something, within us, and so close to us. We must not forget this. Yes, we have Jesus Christ, but Jesus Christ is never alone.
We pray to the Father, who dwells in heaven. We have Jesus Christ within us, and the Holy Spirit embraces us and guides us to imitate Jesus Christ and leads us to the Father.
So this woman had this conversation with Jesus Christ, and He promised her the true water of life. He said that life is not only the bread of life, but also the water of life that truly gives life. Because of this promise, she was healed, thanks to the grace of the Holy Spirit.
She found a deeper meaning in life. She was healed of her past wounds and discovered true love, thanks to the Holy Spirit, given to her by Jesus Christ.
We need to understand the Divine Liturgy deeply, but often we don’t pay attention. I try to say everything loudly and clearly. Many theologians seem to focus on sins rather than on the purpose of the Church: to give us the water of life, the Holy Spirit.
Pay attention to what the priest says during the Holy Communion. The priest prays to the Father, offering bread and wine as gifts. We ask the Father to first send the Holy Spirit upon us, which is Pentecost. At every service, the priest says: “Send down your Holy Spirit upon us, …”. We often forget this, especially during the service of John Chrysostom. Then the priest asks the Father to transform the bread and wine into the body and blood of Jesus Christ (send down your Holy Spirit upon us, and upon these gifts, grant us these gifts). us, and upon these gifts which are your own).
We often overlook the fact that the Holy Spirit also comes upon us. In the liturgy of St. Basil, this is a little clearer, because we say: “And us all, who partake of the one bread and the one cup, are made one with one another in the communion of the Holy Spirit.” Here, then, it is much clearer. But if we pay attention, in the liturgy of Chrysostom, the priest says… “…so that those who partake may be renewed in the spirit of their souls, forgiven their sins, into communion with your Holy Spirit, into the fullness of the kingdom of heaven, into boldness toward you, not into judgment or condemnation.” which is similar, focusing on the gifts of the Holy Spirit…
It is very important to understand this point. Today, we are discussing living water, the water of life that Jesus Christ gave to the Samaritan woman and to all who believe in him. However, in our sermons we often focus on the Samaritans and their differences from the Jews, forgetting the main point: the Holy Spirit.
We must ask ourselves if we have the Holy Spirit. Theoretically, we do, because we receive it during the sacrament of baptism and at every divine service. We have the Holy Spirit, just as we have Jesus. He has his own name, but he is the source of our name and our identity—the Holy Spirit.
It is important to recognize that while I have Jesus as the source of my life, I am not a complete person. I need the Holy Spirit to live fully. I move, and that must happen through the grace of the Holy Spirit. The Holy Spirit gives us the power to embrace everything around us, including people, the universe, animals, and all beings. So let us remember these important things during the service: we leave the church with Jesus Christ and the Holy Spirit. The Holy Spirit is nameless and has no physical form, but is always with Jesus Christ, who is present in our bodies.
Grammar does not help us to fully understand the “Paraclete,” the Comforter who is with us. We cannot live and act as if he does not exist, because he is here with us, but we simply ignore him. He is so important to our lives. Without the Holy Spirit, our life is like a flower without water—it is simply a withered life.
Do you remember the Samaritan woman who received the Comforter, the Holy Spirit, from Jesus? She was a broken woman who had failed in love. She had five husbands, and it is difficult to say who divorced her or whom she divorced, or who cheated on her. She left her previous marriage, which was difficult in Jewish society, and was living with someone who was not her husband. Perhaps they were not married or simply lived as enemies, as unfortunately many couples do today.
But here’s the thing: we come out of the Divine Liturgy with Jesus and the Holy Spirit, who give us the strength to act, to make our lives meaningful, and to become a source of life for others.
In Greek, the word “parakletos” means “comforter.” It is the Comforter who heals us, transforms us into new people. He guides us in our actions, thoughts, and choices in life. He is the foundation of our personality, the new, healed version of ourselves, free from the traumas we carry.
The Holy Spirit gives meaning to our relationships, fills our families with love, and gives us the gift of friendship. Jesus Christ said, “I call you friends.” I do not call you slaves, I call you friends. Friendship and love are precious gifts that we build together.
The Holy Spirit, the Paraclete, transformed a voice that was once filled with sorrow and despair into a source of life and salvation for many people, including the Samaritans. He gave them a new beginning and a new life.
I have so much to say about him, about the Paraclete, but I must continue with the service, at least the second part. So today, pay close attention when I say, “Send the Holy Spirit upon us.” Keep this in your hearts throughout the week.
Ομιλία για τη Σαμαρείτισσα Γυναίκα
Σήμερα, θυμόμαστε τη διάσημη συνομιλία μεταξύ του Ιησού Χριστού και της Σαμαρείτισσας γυναίκας. Μέσα από διάφορες ερμηνείες και ομιλίες, επισημαίνουμε διάφορες πτυχές, όπως η συνομιλία του Ιησού με μια γυναίκα. Ωστόσο, θέλω να επικεντρωθώ στο μήνυμα που ο Ιησούς έστειλε στη γυναίκα. Προσπάθησε να της μιλήσει για το ζωντανό νερό, το νερό της ζωής.
Ιωάννης 4:15 λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ διέρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν.
Αλλά ο Ιησούς δίνει μια απροσδόκητη απάντηση:
Ιωάννης 4:16 λέγει αυτή͂· ύπαγε φωνήσον τον άνδρα σου και ελθέ ενθάδε.
Αυτό είναι αρκετά περίεργο. Όπως ανακαλύπτουμε αργότερα, ο Ιησούς της μίλησε με βαθιές και περίπλοκες θεολογικές αλήθειες που δεν είχε μοιραστεί με κανέναν άλλο. Δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ γιατί ο Ιησούς Χριστός διέκοψε απότομα τη θεολογική του ομιλία και ζητησε ξαφνικά απο τη γυναίκα να φωνάξη τον άντρα της.
Λέω «ίσως» επειδή η γυναίκα δεν μπορούσε να καταλάβει το τι ελεγε ο Χριστός, επειδη ειχε μια βαθιά πληγή στη ζωή της. Η πληγή ήταν ότι είχε αποτύχει στην αγάπη. Το κατάλαβα από την απάντησή της: «Δεν έχω άντρα». Αυτή είναι μια πολύ τραγική φράση, που μου σπαράζει την καρδιά.
Την περασμένη Κυριακή, συζητήσαμε για τον τυφλό που εξέφρασε βαθιά μοναξιά, λέγοντας: «Δεν έχω άνθρωπο, ενα φίλο να με βάλει στο νερό και να γίνω καλά». Αυτό το συναίσθημα με συγκίνησε βαθιά, αλλά στη συνέχεια η Σαμαρείτισσα μοιράστηκε κάτι ακόμα πιο σπαρακτικό. Είπε: «Δεν έχω άντρα».
Η αποτυχία της στην αγάπη, την πιο κβαθειά πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης, έγινε εμφανής. Από κάθε άνθρωπο αναμένεται να έχει σύζυγο και να δημιουργήσει οικογένεια, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών. Η οικογένεια δεν είναι απλώς ένα μέσο για την αναπαραγωγή απογόνων ή τη διατήρηση της κοινωνικής τάξης, αλλά μια βαθιά έκφραση αγάπης. Αυτή η γυναίκα πρόφερε αυτά τα σπαρακτικά λόγια: «Δεν έχω άντρα». Ο Ιησούς ηξερε ότι, οσο η γυναίκα ζούσε την τρομερή και βασανιστική κατάσταση, που έμοιαζε με κόλαση,την απουσία αγάπης, αυτα που ελεγε ήταν πέρα από την κατανόησή της. Ο Ιησούς Χριστός αντιμετώπισε την βαθιά αποτυχία, αυτή την τραγωδία της ζωής της, και γι’ αυτό της μίλησε άμεσα αλλά με ευγένεια, αποφεύγοντας κάθε
κατηγορία. Είπε: «Αυτό που λες είναι αλήθεια. Είχες πέντε άντρες και τώρα ζεις με κάποιον που δεν είναι ο αληθινός σου σύζυγος».
Είναι σημαντικό ότι ο Ιησούς δεν την κατηγορεί. Αυτή η κατάσταση είναι διαφορετική από οτιδήποτε άλλο στο Ευαγγέλιο, διαφορετική από την περίπτωση της μοιχαλίδας. Έχουμε τον Ιησού, τον Χριστό, να συναντά μια μοιχαλίδα, και πόρνες. Ο Ιησούς τους λέει να μην αμαρτήσουν ξανά και συγχωρεί τις αμαρτίες τους.
Ωστόσο, εδώ δεν βλέπουμε αυτά τα πράγματα. Ο Ιησούς δεν επικεντρώνεται στο αν είναι αμαρτωλή ή όχι. Φυσικά, η γυναίκα ήταν αμαρτωλή. Αλλά ο Ιησούς επικεντρώνεται στον υπαρξιακό, βαθύ πόνο της, επειδή οι άνθρωποι προορίζονται να ζουν σε σχέση.
Ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους στον παράδεισο.Γένεση 2:18 ¶ Καὶ εἶπεν κύριος ὁ θεός Οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον.» Γένεση 2:23 καὶ εἶπεν Αδαμ Τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου· 2:24 ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.
Και είπε: «Δεν είναι καλό ο άνθρωπος να είναι μόνος». Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ως άνδρα και τη γυναίκα ως γυναίκα, αλλά όχι μόνο αυτό. Τους δημιούργησε ως σύζυγο και σύζυγο, ως ζευγάρι. Γένεση 1:27 καὶ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ̓ εἰκόνα θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. ….. Ο Ιησούς στην Κανά, ευλόγησε τον γάμο όπως τον ευλόγησε στον παράδεισο, όπως έκανε (χωρίς σάρκα τοτε) στον παράδεισο, ευλόγησε τον άνθρωπο ως παντρεμένο άτομο.: «Αυτή είναι σάρκα από τη σάρκα μου». Συγχωρέστε με αν μιλάω έτσι. Δεν είμαι παντρεμένος, αλλά δεν είμαι παντρεμένος επειδή είμαι μοναχός. Ως μοναχός, υποτίθεται ότι είμαι παντρεμένος με τον Ιησού Χριστό και την εκκλησία, (αν και αυτό δεν έχει πετύχει για μένα).
Ωστόσο, το λέω αυτό γιατί κάποιος μπορεί να με ρωτήσει: «Δεν είσαι παντρεμένος. Πώς τολμάς να λες τέτοια πράγματα;» Αλλά δεν μπορώ να πω ότι νιώθω τη μοναξιά του γάμου. Νιώθω την ίδια μοναξιά που εξέφρασε ο παράλυτος την περασμένη Κυριακή: «Δεν έχω ανθρωπο». Δεν έχω κανέναν κοντά μου. Είναι διαφορετικό.
Έτσι, επιστρέφω για να εξηγήσω ότι ο Ιησούς κατανοεί το βαθύ τραύμα του «δεν έχω άντρα». Είμαι μόνη και δεν μπορώ να πω «αυτός ειναι σάρκα από τη σάρκα μου».
Από αυτή την οπτική γωνία, ο Ιησούς αγγίζει το τραύμα, κάνει μια επέμβαση και ανοίγει την πληγή της γυναίκας για να την θεραπεύσει.
Η γυναίκα δεν αισθάνεται προσβεβλημένη και απαντά: «Ναι, είναι αλήθεια, και καταλαβαίνω ότι είσαι προφήτης».
Είναι σημαντικό ότι η γυναίκα δεν λέει «Συγχώρεσέ με», γιατί από μια οπτική γωνία, είναι προφανές ότι είναι αμαρτωλή. Ωστόσο, είχε βασανιστει απο ένα βαθιά τραγικό γεγονός στη ζωή της. Επιπλέον, η παρουσία του Ιησού, του Χριστού, και τα λόγια Του θεράπευσαν με θαυματουργό τρόπο αυτό το τρομερό υπαρξιακό ναυάγιο που είχε καταντήσει– ένα θρυματισμένο ανθρώπινο ον.
Γι’ αυτό δεν λέει «Συγχώρεσέ με». Είναι ήδη συγχωρεμένη, δηλ θεραπευμένη.
Μην σκέφτεστε από την άποψη ενός πουριτανού ηθικιστού, «αμαρτωλός ή όχι». Μερικές φορές, όταν ακούμε για την εκκλησία, σκεφτόμαστε αυτόματα την έννοια «αμαρτωλός ή όχι», η οποία είναι μια πολύ λανθασμένη ιδέα για την εκκλησία.
Ίσως ο άντρας με τον οποίο έφευγε η γυναίκα, και ο οποίος δεν ήταν ο σύζυγός της, υπό τις συνθήκες της εποχής, ήταν αναπόφευκτο, μια γυναίκα δεν μπορούσε να ζήσει μόνη. Το να ζει μόνη ήταν σαν να ήταν πόρνη. Εκείνη την εποχή μια γυναίκα δεν ήταν τίποτα, πιθανώς ακολουθούσε κάποιον που είχε και άλλες γυναίκες… που δεν την αγαπούσε, αλλά η ζωή την ώθησε να ζήσει με αυτόν τον άντρα, που δεν ήταν πραγματικά ο σύζυγός της. Μη ξεχνάμε , υπήρχε πολυγαμια εκείνη την εποχή, ακομα και για προστασία μιας γυναίκας που δεν ειχε στον ηλιο μοιρα….
Ετσι καταλαβαίνουμε οτι η Σαμαρειτισα ηταν μια χαμένη, κατστρστραμένη ζωη. Δεν μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψω ένα άτομο που απέτυχε στην αγάπη, που είναι το πιο σημαντικό μέρος της ζωής. Αυτή ήταν η Σαμαρείτισσα. Τώρα, ξαφνικά, θεραπεύεται.
Θεραπεύεται από το Άγιο Πνεύμα που της έδωσε ο Ιησούς Χριστός και που της έδωσε μια νέα ζωή.
Πριν ζούσε μια ζωή ντροπής, γι’ αυτό απέφευγε να πηγαίνει το πρωί και παρη νερο, όπου δεν υπήρχε ήλιος και θα ήταν πολύ πιο άνετα. Διοτι φυσικά τοτε , οι άλλες γυναίκες πήγαιναν να φέρουν νερό, και δεν είχε το θάρρος να τις συναντήσει. Ερχόταν το μεσημέρι, όταν δεν ήταν κανείς άλλος εκεί. Μετά τη θεραπεία της, βλέπουμε την ντροπή να εξαφανίζεται, μαζί με τις κακές αναμνήσεις και την οδυνηρή και χαμένη ζωή που είχε. Τώρα, έχει μια νέα ζωή που είναι διαφορετική από πριν. Έχει νόημα και όλα τα βάσανα και οι αποτυχίες της προηγούμενης ζωής της μεταμορφώνονται σε μια νέα, καρποφόρα εμπειρία. Ο Ιησούς Χριστός τα μετατρέπει σε κάτι πολύ διαφορετικό.
Η γυναίκα, που κάποτε ήταν γεμάτη ντροπή και απέφευγε τις κοινωνικές συναναστροφές, τώρα τολμά να μπει στην καρδιά της πόλης. Ιωάννης 4:29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέν μοι πάντα ὅσα ἐποίησα,……… που όλοι τα γνώριζαν και γιαυτο την περιφρονούσαν. Ωστόσο, οι πληγές της επουλώνονται και δεν ντρέπεται πλέον, βιώνει μια βαθιά μεταμόρφωση. Όλα τα λάθη και οι αμαρτίες του παρελθόντος της γίνονται νέες ευκαιρίες για να βοηθήσει τους άλλους. Η ζωή της, που κάποτε θεωρούσε χαμένη, έχει τώρα βαθύ νόημα και σκοπό, ικανή να κάνει μια θετική διαφορά και να σώσει ζωές. Αυτή η συνειδητοποίηση την οδηγεί να διακηρύξει: «Όλοι με ξέρετε. Συνάντησα κάποιον που μου αποκάλυψε όλα όσα έχω κάνει στη ζωή μου — τον Ιησού, μηπως ειναι ο Μεσιας; Έτσι, η Σαμαρείτισσα γίνεται η πρώτη απόστολος, πριν από τους αποστόλους».
Ένα άτομο που έχει καταστραφεί από την απώλεια της αγάπης βρίσκει τώρα θεραπεία και γίνεται πηγή αγάπης, σοφίας και σωτηρίας για τους άλλους. Αυτό το άτομο είναι η Σαμαρείτισσα, που έχει γίνει οικογένεια για όλους, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών και του συζύγου της. Έχει γίνει μητέρα όλων αυτών των ανθρώπων μέσω του αποστολικού της ρόλου, που είναι μεγάλη τιμή. Η φωνή της, αυτη η δυνατη αξιοπρεπης, γλυκειά φωνη της , σώζει τους άλλους, οδηγώντας στην πηγή της ζωής το Άγιο Πνεύμα.
Πώς συνέβη αυτό;
Επειδή ο Ιησούς Χριστός είπε, Ιωάννης 4:14 ὃς δ’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσει εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. Ιωάννης 7:38 ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος.
Και αυτό το νερό της ζωής είναι η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Είναι το Άγιο Πνεύμα που πολλές φορές παραβλέπουμε και ζούμε σαν να μην υπάρχει.
Είναι πολύ σημαντικό, ερχόμαστε στην εκκλησία για να λάβουμε την Αγία Κοινωνία, επειδή ο Ιησούς Χριστός είναι η τροφή της ζωής. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, και το ξεχνάμε, ναι , έχουμε τον Ιησού Χριστό, αλλά ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ποτέ μόνος, συνοδεύεται από το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα μας γεμίζει ζωη, και δεν μένει στατικό, ακίνητο μέσα μας. Βγαίνει έξω και γίνεται πηγή αγάπης,
πηγή ζωής, πηγή σοφίας, για τους άλλους, για παντού, για τα πάντα.
Εστιάζουμε στο βάπτισμα, αλλά παρακαλώ μην ξεχνάτε τι έκαναν οι απόστολοι:
Πράξεις 8:14 ¶ Ακούσαντες δε οι εν Ιεροσολυμοίς απόστολοι ότι δεδέκται η Σαμάρεια τον λόγον του Θεού, ἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺς Πέτρον καὶ Ἰωάννην, Πράξεις 8:15 οἵτινες καταβάντες προσηύξαντο περὶ αὐτῶν ὅπως λάβωσιν πνεῦμα ἅγιον·
Πράξεις 8:16 οὐδέπω γὰρ ἦν ἐπ’ οὐδενὶ αὐτῶν ἐπιπεπτωκός, μόνον δὲ βεβαπτισμένοι ὑπῆρχον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ. Πράξεις 8:17 τότε έβαλαν τα χέρια επάνω τους και έπαιρναν το Άγιο Πνεύμα. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, είμαστε σαν νεκροί.
Το Άγιο Πνεύμα έχει τεράστια σημασία και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επισκεπτόμαστε την εκκλησία για να λαμβάνουμε επανειλημμένα την Αγία Κοινωνία, αναζωογονώντας τον Ιησού Χριστό μέσα μας. Επιπλέον, ερχόμαστε για να ανανεώσουμε το δώρο του Αγίου Πνεύματος.
Αυτός είναι ο σκοπός του σημερινού ευαγγελίου: να μας προετοιμάσει για μετά από δύο ή τρεις εβδομάδες, όταν θα έρθει η Πεντηκοστή. Η Πεντηκοστή είναι η γιορτή της εκκλησίας μας και ελπίζω ότι κάποιοι από εσάς θα παρευρεθείτε. Δεν θέλω να πω όλοι, γιατί όταν στο παρελθόν είπα «ελάτε όλοι να γιορτάσουμε την Πεντηκοστή», κάποιοι έφυγαν από την εκκλησία.
Ας διερωτηθούμε λοιπόν: έχω το Άγιο Πνεύμα; Είναι ενεργό μέσα μου; Και μην ξεχνάτε, πρώτα απ’ όλα, ότι το Άγιο Πνεύμα είναι ο Παράκλητος, παρηγορητής. Είναι αυτός που μας παρηγορεί από μέσα μας. Όταν νιώθετε μοναξιά, είναι αυτός που θα σας αγκαλιάσει και θα σας πει: «Δεν είσαι μόνος. Είμαι εδώ μαζί σου. Σε φιλάω και είμαι μαζί σου». Το Άγιο Πνεύμα, ο παρακλητός, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας.
Η ελληνική γραμματική του Ευαγγελίου και η αγγλική λέξη που χρησιμοποιούμε για το Άγιο Πνεύμα, η οποία είναι ουδέτερο (ούτε αρσενικό ούτε θηλυκό γενος γραμματικά), μπορεί να είναι παραπλανητική. Δίνει την εντύπωση ότι το Άγιο Πνεύμα είναι ένα αντικείμενο, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα πρόσωπο. Αγαπά και νιώθει θλίψη, γιατί λυπάται βαθιά όταν κάνουμε κάτι κακό. Έτσι λέει η Βίβλος, σωστά; Δυστυχώς, η γραμματική των λέξεων δεν μας βοηθά να το καταλάβουμε. Έχουμε κάποιον, όχι κάτι, μέσα μας, και τόσο κοντά μας. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Ναι, έχουμε τον Ιησού Χριστό, αλλά ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ποτέ μόνος.
Προσευχόμαστε στον Πατέρα, που κατοικεί στους ουρανούς. Έχουμε τον Ιησού Χριστό μέσα μας, και το Άγιο Πνεύμα μας αγκαλιάζει και μας καθοδηγεί να μιμηθούμε τον Ιησού Χριστό και μας οδηγεί στον Πατέρα.
Έτσι, αυτή η γυναίκα είχε τη συνομιλία με τον Ιησού Χριστό, και Εκείνος της υποσχέθηκε το αληθινό νερό της ζωής. Είπε ότι η ζωή δεν είναι μόνο το ψωμί της ζωής, αλλά και το νερό της ζωής που δίνει πραγματικά ζωή. Λόγω αυτής της υπόσχεσης, θεραπεύτηκε, χάρη στη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Βρήκε ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή. Θεραπεύτηκε από τα τραύματα του παρελθόντος και ανακάλυψε την αληθινή αγάπη, χάρη στο Άγιο Πνεύμα, που της έδωσε ο Ιησούς Χριστός.
Πρέπει να κατανοήσουμε βαθιά τη Θεία λειτουργία, αλλά συχνά δεν δίνουμε προσοχή. Προσπαθώ να λέω τα πάντα δυνατά και καθαρά. Πολλοί θεολόγοι φαίνεται να επικεντρώνονται στις αμαρτίες και όχι στον σκοπό της Εκκλησίας: να μας δώσει το νερό της ζωής, το Άγιο Πνεύμα.
Δώστε προσοχή σε ό,τι λέει ο ιερέας κατά τη διάρκεια της αγίας αναφοράς. Ο ιερέας προσεύχεται στον Πατέρα, προσφέροντας το ψωμί και το κρασί ως δώρα. Ζητάμε από τον Πατέρα να στείλει πρώτα το Άγιο Πνεύμα πάνω μας, που είναι η Πεντηκοστή. Σε κάθε λειτουργία, ο ιερέας λέει: «κατάπεμψον τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς, …..». Συχνά το ξεχνάμε αυτό, ειδικά κατά τη λειτουργία του Ιωάννη Χρυσοστόμου. Στη συνέχεια, ο ιερέας ζητά από τον Πατέρα να μεταμορφώσει το ψωμί και το κρασί στο σώμα και το αίμα του Ιησού Χριστού (κατάπεμψον τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς, καὶ ἐπὶ τὰ προκείμενα δῶρα ταῦτα.)
Συχνά παραβλέπουμε το γεγονός ότι το Άγιο Πνεύμα έρχεται επίσης επάνω μας. Στην λειτουργία του Αγίου Βασιλείου, αυτό είναι λίγο πιο σαφές, επειδή λέμε: « Ἡμᾶς δὲ πάντας, τοὺς ἐκ τοῦ ἑνὸς Ἄρτου καὶ τοῦ Ποτηρίου μετέχοντας, ἑνώσαις ἀλλήλοις εἰς ἑνὸς Πνεύματος Ἁγίου κοινωνίαν,». Εδώ, λοιπόν, είναι πολύ πιο σαφές.Αλλα αν προσέξουμε, και στη λειτουργία του Χρυσοστόμου, λεει ο ιερέας .. “,,,Ὥστε γενέσθαι τοῖς μεταλαμβάνουσιν εἰς νῆψιν ψυχῆς, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, εἰς κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, εἰς βασιλείας οὐρανῶν πλήρωμα, εἰς παρρησίαν τὴν πρὸς σέ, μὴ εἰς κρῖμα ἢ εἰς κατάκριμα.” που ειναι παρόμοιο, εστιάζοντας στα χαρίσματα του αγίου πνεύματος…..
Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε αυτό το σημείο. Σήμερα, συζητάμε για το ζωντανό νερό, το νερό της ζωής που ο Ιησούς Χριστός έδωσε στη Σαμαρείτισσα και σε όλους όσους πιστεύουν σε αυτόν. Ωστόσο, συχνά στα κυρήγματα εστιάζουμε φιλολογικά στους Σαμαρείτες και στις διαφορές τους από τους Εβραίους, ξεχνώντας το κύριο σημείο: το Άγιο Πνεύμα.
Πρέπει να αναρωτηθούμε αν έχουμε το Άγιο Πνεύμα. Θεωρητικά, το έχουμε, επειδή το λαμβάνουμε κατά τη διάρκεια του μυστηρίου του χρίσματος αλλά και σε κάθε θεία λειτουργία. Έχουμε τον Άγιο Πνεύμα, όπως έχουμε τον Ιησού. Έχει το δικό του όνομα, αλλά είναι η πηγή του ονόματός μας και της ταυτότητάς μας – το Άγιο Πνεύμα.
Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι, ενώ έχω τον Ιησού ως πηγή της ζωής μου, δεν είμαι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Χρειάζομαι το Άγιο Πνεύμα για να ζήσω πλήρως. Κινούμαι, και αυτό πρέπει να συμβαίνει μέσω της χάρης του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα μας δίνει τη δύναμη να αγκαλιάσουμε τα πάντα γύρω μας, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, του σύμπαντος, των ζώων και όλων των όντων. Ας θυμόμαστε λοιπόν αυτά τα σημαντικά πράγματα κατά τη διάρκεια της λειτουργίας: φεύγουμε από την εκκλησία με τον Ιησού Χριστό και το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα είναι ανώνυμο και δεν έχει φυσική μορφή, αλλά ειναι πάντα μαζύ με τον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι παρών στο σώμα μας.
Η γραμματική δεν μας βοηθά να κατανοήσουμε πλήρως τον «Παράκλητο», τον Παρηγορητή που έχουμε μαζί μας. Δεν μπορούμε να ζούμε και να ενεργούμε σαν να μην υπάρχει, γιατί είναι εδώ μαζί μας, αλλά απλά τον αγνοούμε. Είναι τόσο σημαντικός για τη ζωή μας. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα, η ζωή μας είναι σαν ένα λουλούδι χωρίς νερό – είναι απλά μια μαραμένη ζωή.
Θυμάστε τη Σαμαρείτισσα που έλαβε από τον Ιησού τον Παρηγορητή, το Άγιο Πνεύμα; Ήταν μια καταρρακωμένη γυναίκα, που είχε αποτύχει στην αγάπη. Είχε πέντε συζύγους και είναι δύσκολο να πούμε ποιος την χώρισε ή ποιον χώρισε αυτή,η ποιος την απάτησε. Έφυγε από τον προηγούμενο γάμο της, κάτι που ήταν δύσκολο στην εβραϊκή κοινωνία, και ζούσε με κάποιον που δεν ήταν σύζυγός της. Ίσως δεν είχαν συζυγικη σχέση ή ζούσαν απλώς ως εχθροί, όπως δυστυχώς ζούνπολλά ζευγάρια σήμερα.
Αλλά εδώ είναι το θέμα: βγαίνουμε από τη Θεια λειτουργία με τον Ιησού και το Άγιο Πνεύμα, που μας δίνει τη δύναμη να δράσουμε, να κάνουμε τη ζωή μας να έχει νόημα και να γίνουμε πηγή ζωής για τους άλλους.
Στα ελληνικά, η λέξη «παράκλητος» σημαίνει «παρηγορητής». Είναι ο Παρηγορητής που μας θεραπεύει, μας μεταμορφώνει σε νέους
ανθρώπους. Μας καθοδηγεί στις πράξεις, τις σκέψεις και τις επιλογές της ζωής μας. Είναι το θεμέλιο της προσωπικότητάς μας, η νέα, θεραπευμένη εκδοχή του εαυτού μας, ελεύθερη από τα τραύματα που κουβαλάμε.
Το Άγιο Πνεύμα δίνει νόημα στις σχέσεις μας, γεμίζει τις οικογένειές μας με αγάπη και μας χαρίζει το δώρο της φιλίας. Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Σας αποκαλώ φίλους». Δεν σας αποκαλώ σκλάβους, σας αποκαλώ φίλους. Η φιλία και η αγάπη είναι πολύτιμα δώρα που χτίζουμε μαζί.
Το Άγιο Πνεύμα, ο Παράκλητος, μετέτρεψε μια φωνή που κάποτε ήταν γεμάτη θλίψη και απόγνωση σε πηγή ζωής και σωτηρίας για πολλούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των Σαμαρειτών. Τους έδωσε μια νέα αρχή και μια νέα ζωή.
Έχω τόσα πολλά να πω για αυτόν, για τον Παράκλητο, αλλά πρέπει να συνεχίσω τη λειτουργία, τουλάχιστον στο δεύτερο μέρος. Γι’ αυτό, σήμερα, δώστε μεγάλη προσοχή όταν θα πω: «Στείλε το Άγιο Πνεύμα επάνω μας». Κρατήστε το αυτό στην καρδιά σας όλη την εβδομάδα.