YouTube video date 2025/5/3
以傷顯榮
愛在釘痕展現
你逃痛，祂用愛救你
聽聽來自傳承於初代大公教會李亮神父的證道
John 20:19-31
那日，就是七日的第一日晚上，門徒所在的地方，因怕猶太人，門都關了。耶穌來站在當中，對他們說：「願你們平安！」 說了這話，就把手和肋旁指給他們看。門徒看見主，就喜樂了。 21 耶穌又對他們說：「願你們平安！父怎樣差遣了我，我也照樣差遣你們。」 說了這話，就向他們吹一口氣，說：「你們受聖靈！ 你們赦免誰的罪，誰的罪就赦免了；你們留下誰的罪，誰的罪就留下了。」那十二個門徒中有稱為低土馬的多馬，耶穌來的時候，他沒有和他們同在。那些門徒就對他說：「我們已經看見主了！」多馬卻說：「我非看見他手上的釘痕，用指頭探入那釘痕，又用手探入他的肋旁，我總不信。」過了八日，門徒又在屋裡，多馬也和他們同在。門都關了，耶穌來站在當中說：「願你們平安！」 就對多馬說：「伸過你的指頭來，摸我的手！伸出你的手來，探入我的肋旁！不要疑惑，總要信！」 多馬說：「我的主！我的神！」 耶穌對他說：「你因看見了我才信，那沒有看見就信的有福了！」耶穌在門徒面前另外行了許多神蹟，沒有記在這書上。 但記這些事要叫你們信耶穌是基督，是神的兒子，並且叫你們信了他，就可以因他的名得生命。
復活節是我們紀念主耶穌基督從死者中復活的節期，為期四十日，同時亦是每一次聖禮儀的核心與高峰，尤其是在主日。
主耶穌雖已復活，祂卻不再以可見方式常駐於人間，祂超越了人的理解與感官的領域。祂復活後的身體，不再受制於肉體的限制，擁有絕對的自由與神聖的榮耀。因此，祂的臨在並非任人察覺，而是帶有選擇性的——祂僅向那些祂認為心靈準備好、值得見祂者顯現。祂沒有尋找法利賽人或羅馬官兵，祂並未為報仇或懲罰而來。因若祂選擇向他們顯現，他們極可能仍以敵意回應，儘管此刻他們無法再加害於祂的身體。
但此刻真正重要的是：耶穌從死者中復活後，開始了萬物的重整與更新。祂作為新亞當，以榮耀顯現於門徒面前，對他們說：「願你們平安。」這一句話，恢復了那在人類墮落中所喪失的平安——這不是來自神的平安出了問題，而是人離棄了與神的和平。
接著，祂施行了一個深奧的舉動：祂重申了在創世之初，神將生命之氣吹入人鼻孔的神聖行動（創世記 2:7），如今祂再次將生命賜予門徒，吹氣給他們，並說：「你們要受聖靈。」（若望福音 20:22）祂使他們重新獲得天上所失落的恩典——聖神的臨在。當然，日後在五旬節，門徒與所有信主之人將充滿聖靈的大能，如使徒行傳第二章所記。如今所剩的任務，是將這天堂所失落之恩完全恢復。五旬節正是這新生命的彰顯。
使徒們首次遇見復活的基督時，滿心驚訝，幾乎難以置信。這場遭遇是出乎意料的，因為復活的身體已經超越一切物質的邊界，可以自由顯現，無懼牆壁或空間的阻隔，顯明了一個全新的實在——復活的存有。
祝福之後，耶穌不僅將聖神賜給他們，也給予他們一份極為卓越的恩賜——赦罪的權柄。「你們赦免誰的罪，誰的罪就得赦免；你們留下誰的罪，誰的罪就留下。」（若望福音 20:23）這種赦免，並非法律層面的赦免，例如當一位罪犯獲總統赦免、釋放出獄——這只是制度上的自由。而主所賜的是更深刻的：罪被視為靈性疾病，使人與神、與他人、與自身斷裂；因此教會不將罪人視為犯法者，而視為靈魂受創者，教會的職責不是審判，而是醫治、陪伴與重建。
主耶穌基督奇妙地賜予我們赦罪的恩寵！這代表我們被召來醫治裂痕、復合破碎，使靈魂重新歸入教會的懷抱。這也是教會賜予世界的極大恩典——使徒們將此恩典傳承於其繼任者，至今由主教與司祭承擔此職分。
因此，這是一份崇高的祝福，也是一份神聖的責任。我們邀請人們來到教會，在懺悔中交託一切的黑暗與重擔——令人苦惱的記憶、罪疚的重壓、對過往錯行的羞愧——使這些全被挪去。如此，主耶穌透過使徒、主教與司祭，將釋罪的恩典帶給世人，使我們得享靈魂的平安，得著重生的契機。
主說：「若你們不赦免人的過犯，你們的天父也必不赦免你們的過犯。」（瑪竇福音 6:15）這並不是賦予司祭任意行使權力的自由，亦不是將神恩變成控制的工具。若一位司祭僅因個人不滿而拒絕赦免某人，那是極其錯誤的。司祭所行的赦免，並非他自身的能力，而是來自教會的委託，為了靈魂的醫治與重生。
然而，正如主所說，若某人未準備好、未真誠悔改，那麼赦免便不應倉促頒予。此時，祭司可依神聖智慧，邀請其進行靈修行動，幫助他進入更深的悔改，然後賜予赦免。
讓我們回顧一位現代希臘聖徒George Karslidis聖喬治・卡爾斯利迪斯神父。他擁有潔淨的靈魂與先見的恩賜，能知悉人們的思想、性情與過往。有一天，一位富有而冷酷的婦人來請求赦罪，聖人卻給予她一項看似奇怪的條件：他要她穿上貧苦吉普賽婦女的衣裝，到七個村落乞討食物。待她完成後，他將赦免她。
婦人說：「神父，我很富有，若您需要什麼，我都能給您。」但聖人堅持其要求。出於對聖人的敬意，以及周圍人的鼓勵，她最終照辦。她扮作吉普賽乞婦，在村落間乞討，深刻經歷了羞辱、飢餓與被拒絕的痛苦——也正是她曾經加諸於他人身上的行為。她終於體會到貧窮與屈辱的真實意義。幾週後，她滿懷悔意而淚流歸來，內心已被徹底轉化。聖人遂赦免了她，將她交於神恩之中。
試想若在台灣提出這樣的要求！我曾僅對某人說：「今天不宜領聖餐，下次再來吧。」結果對方幾乎要掀堂殺我！
在默想今天的福音時，我深深意識到主說：「父怎樣差遣我，我也照樣差遣你們。」（若望福音 20:21）我們不能僅僅安於教堂內，說：「我有來參加聖禮儀就好了，我是個好信徒。」不——主差遣我們去，去見人、去愛人，我們不是來享受好椅子、好環境的，我們是被差遣的。
這正是我們來到台灣的原因：不是因為我們「人好」、「樂於助人」，而是因為神親自差遣我們。教會不是文化沙龍、不是封閉俱樂部，而是被差遣的群體。我們要將在台灣所領受的愛，分享出去。
在中文譯本中，「孿生」一詞未被翻出——然而在希臘原文中，「Δίδυμος」明確意為「雙胞胎」。多馬被稱為「雙胞胎」，正象徵其靈性的雙重性格——在光明與陰影之間搖擺、在信仰與憂傷中穿梭。他也曾有傷痛，也可能因此一度離群。在福音中，耶穌去耶路撒冷之前，多馬告訴他的同門: 「我們也去，好與他同 死」 我們不知道他為何不與門徒在一起。也許他正經歷一段悲傷的時期。是的，他錯過了 見耶穌的機會。
當耶穌顯現於眾門徒時，祂讓他們看見自己的釘痕與肋旁的槍傷，好讓他們確認祂的身份。多馬錯過了這次相遇，心中難以置信，儘管他的同伴們都作證，仍不願輕信。
若我是多馬，若你是多馬，我們會怎麼想？我們可能會說：「若我沒看見祂降罰那些釘祂十字架的人，我不信祂復活了！」或者：「若祂真復活了，這房間應當充滿光與榮耀，全世界都該跪拜！」這也許合邏輯，但多馬的要求卻出奇地溫柔：他說，「我要看祂的傷痕。」但我在想一件很奇怪的事 我想，如果我是多馬，或如果你是多馬，有人告訴你耶穌來了， 你會要求看耶穌基督的什麼，才能相信呢? 我會說:如果我沒有看見他把釘十字架的法利賽人和羅馬人帶到這裏，讓他們跪下來碾碎他 們，我就不能相信，我就不能相信是他。 我想我說的是有道理的，你覺得呢?我為什麼要在乎舊傷口?
他不是尋求奇蹟，而是尋求那位受苦的主。他要認識的神，不是權能之主，而是帶著傷痕的愛之神。這在邏輯上似乎說不通，因為復活應該是榮耀的，不該有傷。但多馬的直覺卻觸及了神的奧祕：神以愛為傷，永不抹去。
主耶穌並未責備他，反而溫柔地邀請他靠近：「伸出你的手，摸摸我的肋旁，不要疑惑，總要信。」（若望福音 20:27）多馬回應了一句歷史上最深刻的信仰告白：「我的主，我的神！」（20:28）他是第一位直稱耶穌為「神」的門徒，而主也回應了我們這些未曾看見卻信的人：「那沒有看見就信的有福了！」（20:29）
我們在神聖禮儀中所做的，正是這信仰的行動。我們在餅與酒中遇見主，祂的聖體與寶血是我們的生命、我們的本體。
我們的信仰不是抽象的神學理論，而是有血有肉的歷史：兩千年前，有一位叫耶穌的神子，在耶路撒冷生活，將自己變為餅與酒，受死、復活、升天、並差遣聖靈。祂是神，我們相信祂的話。我們稱祂為父，不是因為我們投射了一個「父親形象」，而是因為祂如此啟示。我們相信祂的存在與三一的奧祕，不是因為推論，而是因為祂親口所言。
我們是藉著祂的傷痕來認識祂——祂所受的，正是我與你，我們每一個人所留下的傷痕。
當然，以下是接續部分的修辭潤飾，完全延續前段的風格與神學深度，同樣忠實保留內容與結構，並以東正教觀點精緻化表達：
在基督的傷痕中，刻劃著我們的傷痕——你與我、所有人加諸於祂的，祂也甘願承擔。那不只是他人對我們造成的創傷，也包括我們對他人所造成的創傷。這一切，主都收納於祂身，並以絕對的愛承擔。
這些傷痕，如今已不再只是痛苦的記號，而成為祂愛的印記。祂不因復活而抹除這些痕跡，而是保留它們，成為永恆的記憶，成為祂與我們同行的證據。
愛，往往就是這樣一種帶著傷痕的關係。我們在人與人、愛人與愛人、夫妻之間，都會經歷那種既深沉又脆弱的愛——不是沒有創傷的愛，而是經歷傷痕後仍不離不棄的愛。我們所造成的傷，也許是語言的傷害，是不理解，是疏忽，是脾氣，是冷漠。然而，若我們願意承認、願意寬恕、願意以謙卑擁抱這些創傷，那麼它們就會轉化為愛的證據。
總有一天，你會對摯愛的人說：「這個傷痕讓我更認識你，也讓我更愛你。我原諒你，因為我知道這不是你全部的樣子，這只是你痛苦中的一部分。」而對方，每次看到他在你身上留下的痕跡，也會深深悔改，並更加努力去醫治你，直到永遠。
這是一種深沉的愛——它不是只存在於浪漫的時刻，而是在創傷中仍然存留、仍然修復的愛。它是痛苦的，但也是最真實的。真正的愛，是即使你不完美，我仍選擇愛你。因為在這段關係中，我願意與你一起走過傷痕，一起治癒、成長、變得更加完整。愛是持續的、轉化的過程，是痛苦與成聖的道路。即使傷口癒合，疤痕仍在——但那不再是羞辱的印記，而是成聖的標記，是愛的見證，是勝利的榮耀。
快樂、事業、孩子、家庭這些確實能為人生帶來豐盈，但它們無法完全遮蓋我們內心深處的傷痕。這也是東方哲學，特別是佛教所試圖處理的議題：痛苦如何解決？佛教認為痛苦來自欲望與「我執」，所以若無我、無感，便無痛。這是一種對苦難徹底否定與解除的方式。
但在基督信仰中，痛苦不是只要解脫，而是被轉化。只要我們尚在人間、尚未進入天國，痛苦就帶著神秘的意義。世界雖然充滿哀傷，但我們可以把痛苦化為通往更深愛的門徑。
正如耶穌將自己所受的苦難轉化為愛的印記——祂的釘痕與槍傷不再是羞辱，而是愛與救贖的標記。祂讓我們知道：真正的愛不是沒有人拒絕、沒有傷害，而是即使被拒絕仍然選擇去愛。這是苦難的奧祕。復活向我們揭示了：每一道傷痕都能轉化為榮耀的印記。那些本是痛苦的經歷，如今成為認識彼此、連結神的機會。這讓我們對神有更深的體會——正如多馬從主的傷痕中認出祂。
但還有一種更深的認識神的方式，是多馬當時忽略的。其他門徒也還未完全領悟，因為聖神尚未完全降臨——這發生在五旬節之後。走往以馬忤斯的兩位門徒，在路途中與耶穌同行時，並未立刻認出祂，直到「在擘餅之間」祂顯現自己（參路加福音 24:35）。這讓我們想到：「你們要嘗嘗主的恩典，便知道祂是美善的。」（詩篇 34:8）
在聖餐中，我們真正「嘗」到祂，祂不僅是道理，不僅是創傷，更是我們生命的食糧，是共融的本質。多馬可能從未真正伸手觸摸主的傷口，因為到了那一刻，他已無需證明。他所發出的告白，是整本福音最深刻的一句話：「我的主，我的神！」在此之前，沒有人如此直接地稱耶穌為「神」。人們說祂是「神的兒子」，但多馬說的是「我的神」。
主耶穌因此給予一項特別的祝福：「那沒有看見就相信的，是有福的。」（若望福音 20:29）這祝福不僅屬於多馬，也屬於我們每一位今日信祂的人。在每一次的聖體聖事中，我們都在那「餅的裂口」遇見祂。我們在領受中體驗祂的臨在，並以信德持守祂的祝福。這祝福，甚至超越了多馬的經歷。
我們基督徒不是靠著理性推論出「神應當存在」的哲學家。我們的信仰是具體、歷史、並充滿神恩的信仰。我們相信在歷史中的那一位耶穌——祂在耶路撒冷受死、復活，升天，差遣聖神，並以餅與酒賜下祂的生命。
我們稱神為父，因為耶穌如此稱呼祂；我們相信三位一體，因為祂這樣啟示；我們信仰聖餐，因為祂說：「這是我的身體……這是我的血。」（瑪竇福音 26:26–28）
最終，我們是藉著祂的傷痕來認識祂。那些傷痕中，有我們加諸於祂的，也有別人加於我們身上的，以及我們加於別人的。這些，都被祂收納、背負、轉化，成為祂永恆的愛的記號。
Thomas Sunday
Το Πάσχα, η ανάσταση του Ιησού Χριστού, γιορτάζεται για 40 ημέρες και αποτελεί επίσης το κύριο χαρακτηριστικό κάθε λειτουργίας, ιδιαίτερα τις Κυριακές.
Μετά την ανάστασή του, ο Ιησούς παρέμεινε αόρατος στην ανθρωπότητα, υπερβαίνοντας την ανθρώπινη κατανόηση. Επιπλέον, το αναστημένο σώμα του υπερβαίνει κάθε φυσικό περιορισμό, διαθέτοντας απόλυτη ελευθερία. Κατά συνέπεια, δεν υπόκειται σε συνηθισμένη παρατήρηση. Οι εμφανίσεις του ήταν επιλεκτικές και επέλεξε να αποκαλυφθεί σε όσους θεωρούσε άξιους. Αποφεύγει να αναζητήσει τους Φαρισαίους ή τους Ρωμαίους, χωρίς να επιδιώκει αντιπαράθεση ή τιμωρία. Αν είχε επιλέξει να αποκαλυφθεί σε αυτούς, είναι πιθανό ότι θα είχαν ανταποκριθεί με εχθρότητα,…… φυσικα, δεν θα μπορουσαν να κανουν κατι…
Αλλά είναι πολύ σημαντικό τώρα που, μετά την ανάσταση, ο Ιησούς αποκαθιστά τα πάντα από την αρχή. Τώρα ο Ιησούς, που είναι ο νέος Αδάμ, εμφανίζεται στους μαθητές γεμάτος δόξα και λέει τη λέξη «ειρήνη», αποκαθιστώντας την ειρήνη που είχε διαραγει στον παράδεισο, όχι από τον Θεό , αλλά από τους ανθρώπους.
Επιπλέον, προβαίνει σε μια βαθιά πράξη: επαναλαμβάνει την ζωοποιο πραξη του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, ως εκείνου που έδωσε ζωή στον άνθρωπο. Μετά την ανάστασή του, ο Ιησούς δίνει ξανά ζωή στους μαθητές του και τους δίνει το Άγιο
Πνεύμα, τη θεία χάρη που χάθηκε μετά την πτώση του παραδείσου. John 20:22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησεν καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε πνεῦμα ἅγιον·
Αργότερα, φυσικά, οι μαθητές και όλοι όσοι γίνονται χριστιανοί λαμβάνουν τη ισχυρή χάρη του Αγίου Πνεύματος την Πεντηκοστή. Τώρα απομένει μόνο η αποκατάσταση που χάθηκε στον παράδεισο. Η Πεντηκοστή είναι η νέα γέννηση, η νέα ζωή.
Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε τη βαθιά έκπληξη που βίωσαν οι απόστολοι όταν συνάντησαν τον Ιησού. Η απροσδόκητη συνάντησή τους επιτείνεται από το γεγονός το αναστημενο σωμα του Χριστου, υπερβαίνει κάθε φυσικό περιορισμό. Η ικανότητά του να εμφανίζεται κατά βούληση, ανεξάρτητα από τον τόπο ή τα εμπόδια, υπογραμμίζει την νεα πραγματικοτητα της ανάστασής.
Μετά την ευλογία, ο Ιησούς τους χάρισε όχι μόνο το Άγιο Πνεύμα, αλλά και ένα εξαιρετικό δώρο, τη συγχώρεση. John 20:23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας
ἀφέωνται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται. Η συγχώρεση δεν έχει νομική έννοια. Για παράδειγμα, οι απλοί άνθρωποι, όπως εκείνοι που διαπράττουν εγκλήματα και στη συνέχεια τιμωρούνται από τις αρχές ή φυλακίζονται, και μια μέρα (σε κάποια γιορτή κ.λπ.) λαμβάνουν χάρη, τους χορηγείται ελευθερία από κάποιον, όπως ο πρόεδρος, ο οποίος τους απελευθερώνει από την κράτησή τους. Αυτό δεν είναι ανάλογο με αυτό που τους χάρισε ο Ιησούς.
Η αμαρτία μπορεί να παρομοιαστεί με μια ασθένεια που προκαλεί αποσύνδεση, χωρισμο, από τον Θεό, τους άλλους και τον εαυτό μας. Η εκκλησία δεν θεωρεί τα άτομα που πάσχουν από αμαρτία ως παραβάτες του νόμου, αλλά ως άτομα που πάσχουν από μια ασθένεια και επιδιώκει να τους προσφέρει θεραπεία, ίαση και καθοδήγηση.
Αν και αυτό ήταν αδύνατο, ο Ιησούς Χριστός μας έδωσε τη δύναμη να συγχωρούμε τις αμαρτίες! Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να θεραπεύσουμε την ασθένεια και να επαναφέρουμε όλους μαζί, στην εκκλησίας. Μπορούμε να απελευθερώσουμε τους ανθρώπους από την ενοχή και τα κακά πράγματα που προκαλούν στον εαυτό τους
και στους άλλους. Αυτό είναι το μεγάλο δώρο της εκκλησίας στον κόσμο, ότι οι απόστολοι έδωσαν αυτή τη δύναμη, αυτή τη χάρη, στους διαδόχους τους, στους επισκόπους και στους ιερείς μέχρι σήμερα.
Επομένως, αυτό είναι μια μεγάλη ευλογία και ένα μεγάλο δώρο. Προσκαλούμε τους ανθρώπους να έρθουν στην εκκλησία για να εξομολογηθούν και να βγάλουν όλα τα κακά πράγματα, τις ενοχλητικές αναμνήσεις, τις ενοχες, τις σκέψεις που τους βασανίζουν για τις κακές πράξεις του παρελθόντος. Και έτσι ο Ιησούς Χριστός, μέσω των αποστόλων, των επισκόπων και των ιερέων, μας χαρίζει την απαλλαγή από τις αμαρτίες, μας φέρνει μεγάλη ειρήνη και μας δίνει την ευκαιρία για μια νέα αρχή στη ζωή μας.
Σύμφωνα με τον Ιησού, «Αν δεν συγχωρήσετε κάποιους ανθρώπους, δεν θα συγχωρεθούν».
Τι σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει ότι ο ιερέας χρησιμοποιει τη θεϊκή δύναμη από τον οπως του αρεσει, και σε οποιος συμπαθει η οχι, , ότι η χαρη του θεου είναι μέσο εκβιασμού των ατόμων. Για παράδειγμα, είναι απαράδεκτο ένας ιερέας να αρνείται να συγχωρήσει κάποιον απλώς και μόνο επειδή δεν τον συμπαθεί. Η δύναμη του ιερέα δεν είναι δική του, είναι δώρο της εκκλησίας, που του έχει δοθεί με σκοπό να θεραπεύει τους ανθρώπους.
Ωστόσο, ο Ιησούς εξηγεί ότι αν ο ιερέας δεν συγχωρήσει, διοτι καποιοι ανθρώποι δεν είναι προετοιμασμένοι ή δεν έχουν μετανοήσει ειλικρινά. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο ιερέας μπορεί να τους καθοδηγήσει να προβούν σε συγκεκριμένες ενέργειες, όπως να τους κάνει να καταλάβουν και να μετανοήσουν βαθιά, και στη συνέχεια, φυσικά, να τους συγχωρήσει.
Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω έναν άλλο σύγχρονο άγιο στην Ελλάδα, τον πατέρα Γεώργιο Καρσλίδη. Ήταν ένας εξαιρετικά άγιος άνθρωπος, που διέθετε θεία διορατικότητα , ηξερε στον χαρακτήρα, τις σκέψεις και το παρελθόν των ανθρώπων.
Μια μέρα, μια πλούσια και ανελέητη γυναίκα ζήτησε συγχώρεσή. Ο Αγιος Γεώργιος απάντησε με παραξενα, , δηλώνοντας ότι δεν θα της έδινε συγχώρεση αν δεν εκπλήρωνε μια συγκεκριμένη αποστολή. Της ειπε να ντυθεί σαν φτωχή τσιγγάνα και να ταξιδέψει σε επτά χωριά για να ζητιανέψει φαγητό. Όταν θα επέστρεφε με το φαγητό που θα της έδιναν, τότε θα της έδινε συγχώρεση.
Αυτή του είπε: «Πατέρ, αν επιθυμείς οτιδήποτε, μπορώ να στο προσφέρω. ειμαι πλουσια πολυ. Ωστόσο, ο Άγιος Γεώργιος πολυ εντονα την προέτρεψε να ακολουθήσει την εντολη του.
Επειδη τον σεβόταν και άλλοι την ενθάρρυναν να κάνει ό,τι της είπε, ντύθηκε σαν τσιγγάνα και πήγε σε επτά χωριά ζητιανεύοντας για φαγητό. Τότε κατάλαβε επιτέλους τι σημαίνει να ζητιανεύεις φαγητό από τους άλλους. Ήταν τόσο ταπεινωτικό! Μερικοί την έδιωξαν, της εκλειναν την πορτα στα μουτρα, ενώ καποιοι άλλοι της έδωσαν ένα κρεμμύδι ή μια πατάτα. Οι άνθρωποι ήταν πολύ φτωχοί .Μερικοί την έβρισαν. Τώρα αυτή η γυναίκα καταλαβε τι σημαίνει να μην έχεις τίποτα, και να επιζείς ζητιανεύοντας για φαγητό. Ένιωθε ντροπή γιατί, στο παρελθόν, είχε διώξει άλλους με τον ίδιο τρόπο, ήταν πλούσια, υπερήφανη, και κυριως ακαρδη…. Συνειδητοποίησε τον ανθρώπινο πόνο, τις ανάγκες και τη φτώχεια.
Μετά από μερικές εβδομάδες, επέστρεψε κλαίγοντας, γιατί συνειδητοποίησε τι σημαίνει να πεινάς και να μην έχεις αρκετά για να επιβιώσεις. Η καρδιά της ράγισε και τελικά έλαβε τη συγχώρεση του Θεού μέσω του Αγίου Γεωργίου. Φανταστείτε να ζητούσα από κάποιον εδώ στην Ταϊβάν να κάνει κάτι τέτοιο! Κάποτε είπα σε κάποιον: «Μην κοινωνησεις σημερα, ελα την αλλη φορα,», και παραλίγο να με σκοτώσει.
Προσπαθώντας να εξηγήσω το Ευαγγέλιο σήμερα, καταλαβα κάτι πολύ σημαντικό. “ John 20:21 ……· καθὼς ἀπέσταλκέν με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς”. Δεν μπορούμε απλά να καθόμαστε στην εκκλησία. Δεν μπορούμε να λέμε: «Είμαι καλός χριστιανός, είμαι στην εκκλησία, δεν με νοιάζει για αλλους». Ο Ιησούς σας στέλνει, σας στέλνει στους άλλους, δεν είστε στην εκκλησία για να έχετε μια καλή θέση και ένα καλό κρεβάτι και να μένετε εκεί. Πρέπει να πάμε στους άλλους. Δεν μπορούμε να μένουμε στάσιμοι εδώ.
Αυτή είναι η αποστολή μας. Είμαστε εδώ στην Ταϊβάν επειδή ο Ιησούς μας έστειλε για την αγάπη των ανθρώπων. Δεν είναι ότι έχουμε καλή καρδιά και κάνουμε χάρη στους Κινέζους. Είναι εντολή του Θεού να ανοίξουμε την εκκλησία να παμε παντου. Η Εκκλησία δεν μπορεί να μένει σε ένα μέρος και να χαλαρώνει εκεί και να φτιάχνει ένα καλό περιβαλον, ενα πολιτιστικο συλλογο πχ.. ενα κλειστο club, που τα μελη καλοπαιρνουν. Όχι. Πρέπει να πάμε και να δώσουμε την αγάπη που λαμβάνουμε στην Ταϊβάν.
Στην κινεζική μετάφραση, η λέξη «Δίδυμος» έχει μείνει αμετάφραστη, κάτι που είναι λανθασμένο στην ελληνική γλώσσα. Δίδυμος σημαίνει δίδυμος. Ο Θωμάς ονομαζόταν δίδυμος λόγω της ισορροπημένης διάθεσής του, που εναλλασσόταν μεταξύ σκοταδιού και ευτυχίας, με πολλή θλίψη. Στο Ευαγγέλιο, πριν ο Ιησούς πάει στην Ιερουσαλήμ, ο Θωμάς είπε στους συναδέλφους του μαθητές: «Ας πάμε κι εμείς, για να πεθάνουμε μαζί του». Δεν ξέρουμε γιατί δεν ήταν μαζί με τους μαθητές. Ίσως περνούσε μια περίοδο θλίψης. Ναι, έχασε την ευκαιρία να δει τον Ιησού.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο Ιησούς Χριστός, όταν εμφανίστηκε στους μαθητές Του, τους έδειξε τα τραύματα – τα σημάδια από τα καρφιά – στα χέρια Του και το τραύμα από το δόρυ στο πλευρό Του, για να αναγνωρίσουν ότι είναι ο Ιησούς.
Και αυτό είναι εντυπωσιακο.
Ο Θωμάς έμεινε άναυδος! Οι χαρούμενοι μαθητές μοιράζονταν την εμπειρία τους από την συνάντηση με τον Ιησού. Παρά την καλή του φύση, η μελαγχολική του διάθεση τον εμπόδιζε να δεχτεί την αλήθεια. Δεν τους εμπιστευόταν… Ακόμα και οι 11 ηταν φίλοι, συνάδελφοι και έμπιστοι του δεν τον εξαπατούσαν ούτε του έλεγαν ψέματα.
Αλλά σκεφτομαι κάτι πολύ παράξενο. Και νομίζω ότι αν ήμουν ο Θωμάς, ή αν ήσασταν ο Θωμάς, και σας έλεγαν ότι ήρθε ο Ιησούς, τι θα ζητούσατε να δείτε από τον Ιησού Χριστό για να πιστέψετε;
Εγω θα ελεγα, Αν δεν τον δω, να φέρη εδώ τους Φαρισαίους και τους Ρωμαίους που τον σταύρωσαν και να τους βάλη να γονατίσουν και να τους συντρίψη, δεν μπορώ να το πιστέψω, δεμ μπορω να πιστεψω οτι ειναι αυτος . Νομίζω ότι ειναι λογικο αυτο που θαλεγα, δεν νομίζετε; Γιατί να νοιάζομαι για παλιές πληγές;
Ή θα ζητούσα το εξής: Αν πραγματικά αναστήθηκε, πρέπει να λάμπει από δόξα και δύναμη. Θέλω να τον δω σε αυτό το σπίτι, και το σπίτι πρέπει να είναι γεμάτο φως, δόξα και βροντερούς ήχους. Ολα να ειναι εδω μεσα , γεματα δοξα. Και έξω, όλοι πρέπει να ακούνε και να γονατίζουν. Αν συμβεί αυτό, θα το πιστέψω. Φυσικά, αυτό έχει νόημα για μένα, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι θα ζητουσατε εσεις….
Μην ξεχνάτε τη μεταμόρφωση, οι 3 μαθητές που είδαν τον Ιησού, μπορεί να ενημέρωσαν τους άλλους για το πώς ήταν…Το φως, η δοξα, οτι ψαχνανε να βρουνε σκηνη να μεινουν για παντα, να αισθανονται τοσο ωραια…
Αλλά ο Θωμάς είχε μια περίεργη ερώτηση, ένα σημάδι ευαισθησίας. Είπε: «Αν δεν δω τα σημάδια, τις τρύπες από τα καρφιά και την πληγή από το δόρυ στο πλευρό του, δεν θα το πιστέψω».
Ήθελε να γνωρίσει τον Θεό, όχι με φυσικό τρόπο, όπως θα σκεφτόταν κάποιος για τη δύναμη. Αλλά από τις βαθιές, μυστηριώδεις πληγες που ο Θεός είχε υποφέρει για μας…
Αν ο Θωμάς ήταν Έλληνας, θα ζητούσε να κάνει αυτό: θα τον ερευνούσε. Θα τον ανεκρινε, θα ρωτούσε το όνομά του και μετά θα έψαχνε όλες τις προσωπικές λεπτομέρειες που ήξερε για αυτόν. Θα εξέταζε τις ιδέες και τις διδασκαλίες του για να δει αν είχε αλλάξει κάτι. Και φυσικά, θα δοκίμαζε αν ο Ιησούς είχε δυνάμεις, αν μπορούσε να κάνει θαύματα κ.λπ. Αν δεν μπορούσε, δεν θα το πίστευε. (έτσι γενηθηναν τα μαθηματικά στην Ελλαδα, ο Θαλής απέδειξε οτι δύο τρίγωνα είναι ίσα, όχι όταν θα βάλουμε το ένα επάνω στο άλλο και ταιριάζουν- αυτο που βλεπει η εμπειρια μας-, αλλά όταν έχουν δύο πλευρές ίσες και μια γωνιά ισα…)
Ο Θωμάς ήθελε να γνωρίσει τον Θεό, όχι ως λογική ή δύναμη, αλλά ως έναν πληγωμένο Θεό. Είναι λίγο περίεργο, γιατί αν έχεις αναστηθεί, δεν πρέπει να έχεις πληγές, σωστά; Ούτε ουλές ούτε τίποτα. Οπότε αυτό που ρώτησε είναι μια πολύ βαθιά ερώτηση, και πρέπει να το σκεφτούμε περισσότερο.
Ο Θωμάς έθεσε αυτό το ερώτημα επειδή οι μαθητές του είπαν: «Ξέρεις, ο Ιησούς ήρθε και είδαμε τα σημάδια πάνω του… αλλά κάτι του έλειπε. Για παράδειγμα, δεν του είπαν: «Και ο Ιησούς μετά από εμάς, πήγε στους Φαρισαίους και στους Ρωμαίους, και τώρα όλοι τρέμουν ότι θα τους τιμωρήσει… Ας ανοίξουμε τα παράθυρα, θα τους δεις. Θα έρθουν γονατιστοί και θα ικετεύουν για συγχώρεση».
Ο Ιησούς αποκάλυψε τα θεραπευμένα τραύματά Του, αλλά τα σημάδια, οι ουλες παραμένουν. Αυτες οι ουλες χρησιμεύουν ως σημεια της βαθιάς αγάπης Του για εμάς και του τεράστιου πόνου που υπέφερε για χάρη μας. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Ιησούς επιθυμεί να Τον αντιλαμβανόμαστε. Ο Θωμάς απέκτησε αυτή την κατανόηση του Θεού, όχι μέσω λογικής συλλογιστικής ή επιστημονικης εξέτασης. Η εξέταση του Θεού έχει μεγάλη σημασία, έτσι δεν είναι; Ανυπομονούμε να εξετάσουμε τον Θεό επειδή πιστεύουμε στη δύναμή Του, στη λάμψη Του και στα πολλά θαυμαστά χαρακτηριστικά Του, όχι επειδή φέρει πληγές.
Είναι ο νέος τρόπος να γνωρίσουμε τον Θεό από τις πληγες του, επειδή έγινε άνθρωπος μας αγάπησε,John 13:1 ¶ Πρὸ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἦλθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα ἵνα μεταβῇ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου πρὸς τὸν πατέρα, ἀγαπήσας τοὺς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς.” και «Φιλ. 2:8 ταπείνωσε τον εαυτό του και έγινε υπάκουος μέχρι θανάτου, μέχρι θανάτου σταυρικού».
Στις ουλες Του είναι χαραγμένες οι πληγές μας.
Μια νέα τρόπος σκέψης αναδύεται: να γνωρίσουμε τον Θεό μέσα από τις ουλες Του. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να αποδείξουμε την ύπαρξη του Θεού, όπως η φιλοσοφική προσέγγιση ή η πειραματική προσέγγιση. Για παράδειγμα, αν ήσασταν ο Ιησούς Χριστός, θα μπορούσατε να κάνετε ένα θαύμα, όπως να φτιάξετε χρυσό ή να θεραπεύσετε κάποιον.
Ο Ιησούς δεν ήθελε να Τον γνωρίσουμε μέσω φανταχτερών λέξεων και ιδεών. Ήθελε να Τον γνωρίσουμε μέσω των πληγών Του. Δεν θεράπευσε πλήρως τον εαυτό Του, έτσι άφησε αυτές τις ουλες για να μας θυμίζουν την αγάπη Του. Είναι ένας παράξενος τρόπος να το σκεφτεί κανείς, γιατί κάνει τον Θεό να φαίνεται αδύναμος. Αλλά αυτό είναι ακριβώς το πώς θέλει να Τον βλέπουμε. Δεν θέλει να Τον βλέπουμε ως ένα ισχυρό ον, αλλά ως μια πληγωμένη αγάπη για εμάς.
Αυτό μας είναι τόσο οικείο…
Η βαθιά, οδυνηρή αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, μεταξύ εραστών, συζύγων, και τις περισσότερες φορές… Η αγάπη δεν είναι μόνο οι ευτυχισμένες στιγμές που μοιραζόμαστε. Είναι και τα τραύματα που προκαλούμε ο ένας στον άλλο. Αυτά τα τραύματα μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον.
Τα τραύματα που σου προκάλεσα και τα τραύματα που μου προκάλεσες, ή τα τραύματα που προκαλείς στον άντρα σου και ο άντρας σου σε σένα, όταν αργότερα ελθη γαληνη, θα σου δώσουν καλύτερη κατανόηση, συγχώρεση, ταπεινωση.. Σταδιακά θα έρθει μια στιγμή που δεν θα κατηγορείς τον άλλον για τις πληγές που σου προκάλεσε, αλλά θα λες: «Εξαιτίας αυτής της πληγής, σε κατάλαβα καλύτερα, σε συγχώρεσα και έχω κάτι που μου έμεινε από σένα, ένα δώρο, όχι ένα δώρο όπως ένα δαχτυλίδι, κάτι που αγοράζεις με χρήματα. Η ουλη μένει στο σώμα μου σαν τατουάζ, ένα επώδυνο τατουάζ, θα έλεγα. Και ο άλλος, κάθε φορά που βλέπει την πληγή που σου προκάλεσε, θα νιώθει βαθιά μετάνοια, θα σε αγαπάει περισσότερο, θα προσπαθεί να σε γιατρέψει βαθιά για πάντα…
Η αγάπη είναι ένα σύνθετο συναίσθημα. Δεν αγαπάμε κάποιον επειδή είναι τέλειος, τον αγαπάμε παρά τα ελαττώματά του. Προσπαθούμε αποδεχτούμε τον αλλο όπως είναι, και σιγα σιγα η αγαπη μας να τον θεραπευση. Αυτή είναι η αληθινή ουσία της αγάπης. Είναι σαν μια συνεχής διαδικασία, μια σταδιακή μεταμόρφωση. Είναι οδυνηρή, ναι, μπορεί να αφήνει μόνιμα σημάδια. Μπορεί να χρειαστεί να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε αλλαγές, και οι πληγές μπορεί να μην επουλωθούν ποτέ πλήρως, αλλά να παραμείνουν ως φάροι συγχώρεσης, ταπεινότητας, θυσίας, αποδοχής, βαθύτερης κατανόησης του άλλου. Αλλά ακόμα κι αν κλείσουν, τα σημάδια παραμένουν να θυμιζουν τον αγωνα,να υπογραμιζουν τη νικη.
Έτσι είναι και η αγάπη. Η αληθινή αγάπη είναι να κατανοούμε τον άλλον, επειδή συγχωρούμε, και δεχόμαστε τα πικρα, κοφτερά δώρα που μας έδωσε, όπως ένα άγριο ζώο που δεν ξέρει άλλο τρόπο από το να μας δαγκώσει. Είναι οι πληγές, και μη ξεχναμε, εμαις προκαλούμε επίσης πληγές στον άλλον από την άγνοιά μας, ή τον κακό μας χαρακτήρα, ή την ατομικότητά μας, πληγές που πρέπει να μεταμορφωθούν για να γίνουν αγάπη. Ναι, αφήνουμε σημάδια στους άλλους, και έχουμε αυτά τα σημάδια για να τα θεραπεύσουμε… και φυσικά η ζωή δεν είναι μόνο σημάδια, αλλά και πολλά άλλα ευτυχισμένα και χαρούμενα πράγματα που καλύπτουν τα σημάδια.Αλλα τα χαρουμενα πραγματα, τα παιδια η οικογενεια, η επιτυχια στη δουλεια, η αναγνωρηση δεν καλυπτουν παντα τις πληγες.
Πιθανώς αυτή είναι η φιλοσοφία του πόνου που οι άνθρωποι της Ανατολής προσπαθούν να αποφύγουν. Από βουδιστική άποψη, πρέπει να προσπαθούμε να αποφύγουμε τον πόνο. Και πώς αποφεύγουμε τον πόνο; Αν δεν υπάρχει εαυτός, δεν υπαρχως, αν δεν υπάρχει πραγματικά κανένα συναίσθημα, δεν υπάρχει κανείς που να υποφέρει, αρα βρεθηκε η λυση στο προβλημα του πονου…
Αλλά για τους χριστιανούς, όσο δεν είμαστε στον παράδεισο, υπάρχει ένα μυστήριο στον πόνο. Αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο, αλλά μπορούμε να τον μετατρέψουμε σε κάτι όμορφο. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον πόνο για να μάθουμε ο ένας για τον άλλον και να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον μέσα από αυτόν. Ακριβώς όπως ο Ιησούς μετέτρεψε τα επώδυνα σημάδια που υπέφερε, τον βαθύ πόνο που ένιωσε, σε σημειο βαθιάς αγάπη για εμάς. Αγάπη που είναι επώδυνη γιατί, παρόλο που προορίζεται για όλους, πολλοί από εμάς την απορρίπτουμε.
Αυτό είναι το μυστήριο του πόνου.
Η ανάσταση μας αποκαλύπτει το αληθινό νόημα πίσω από τα τραύματα. Τα μεταμορφώνει σε όμορφα σημάδια. Αν και είναι επώδυνα, αυτά τα τραύματα μας διδάσκουν να γνωρίζουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον και να συνδεόμαστε με τον Θεό. Υπάρχει μια βαθύτερη κατανόηση, όπως είχε ο Θωμάς.
Αλλά υπάρχει και ένας άλλος τρόπος, ένας βαθύτερος τρόπος να γνωρίσουμε τον Θεό, τον οποίο ο Θωμάς έχει ξεχάσει. Και οι άλλοι απόστολοι, φυσικά, επειδή δεν είχαν λάβει ακόμα το Άγιο Πνεύμα, η Πεντηκοστή συνέβη αργότερα.
Οι δύο μαθητές που περπατούσαν προς Εμμαούς, ο Ιησούς: Λουκάς 24:35 Luke 24:35 καὶ αὐτοὶ ἐξηγοῦντο τὰ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς ἐγνώσθη αὐτοῖς ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου…….
«Γευτείτε και οιδείτε, οτι χρηστος ο Κυριος», λέμε όταν συμμετέχουμε στην ιερή κοινωνία. Ο Θωμάς το έλαβε αυτό κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, αλλά το ξέχασε. Αλλά ο Ιησούς, στο Μυστικό Δείπνο, μας έδωσε έναν νέο, βαθύτερο τρόπο να τον γνωρίσουμε – γευόμενοι τον Αυτόν. Τον τρώμε, ως σώμα και αίμα του, αλλά ως την ίδια την ουσίατης ζωης μασ, της υπαρξης μας. Αυτή είναι μια βαθιά αλήθεια, όχι μόνο για τα τραύματα, αλλά υπάρχει και κάτι περισσότερο. Και αυτό το κάτι περισσότερο είναι να γνωρίζουμε τον Θεό ως τροφή, ως πηγή ζωής, ως την θεια κοινωνία που μοιραζόμαστε.
Δεν ξέρουμε αν ο Θωμάς έβαλε το χέρι του στα σημάδια του Ιησού. Πιθανώς δεν τολμούσε, δεν το χρειαζόταν πια, αλλά είπε την τέλεια ομολογία: «Κύριέ μου και Θεέ μου». Κανείς άλλος πριν από αυτόν δεν είχε πει: «Είσαι Θεός». Είπαν: «Είσαι ο Υιός του Θεού». Αλλά τώρα λέει: «Είσαι Θεός».
Ο Ιησούς μας έδωσε μια ευλογία, όχι μόνο για τον Θωμά, αλλά και για εμάς, επειδή δεν έχουμε την ευκαιρία να δούμε τα τραύματα του Ιησού (αν και υπάρχουν άνθρωποι που τον είδαν κατά τη διάρκεια της ιστορίας), είπε: «Πολύ πιο ευλογημένοι είναι εκείνοι που δεν είδαν, αλλά πίστεψαν». Αυτό είναι που θα κάνουμε τώρα, στη λειτουργία. Και αυτό είναι που κάνουμε όταν ερχόμαστε στην εκκλησία.
Γνωρίζουμε τον Ιησού με “ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου…..” με την Θεια Κοινωνία. Και κρατάμε αυτή την ευλογία, πολύ περισσότερο από την ευλογία του Θωμά.
Και κρατάμε αυτή την ευλογία, πολύ περισσότερο από την ευλογία του Θωμά.
Οι Χριστιανοί δεν είναι άνθρωποι που λένε ότι ο Θεός υπάρχει, φιλοσοφικά όπως πολλές θρησκευτικές πεποιθήσεις. Η χριστιανική πίστη είναι πολύ ακριβής. Πιστεύουμε ότι κάποιος που ονομαζόταν Ιησούς πριν από 2000 χρόνια, και ζούσε στην Ιουδαία, στην Ιερουσαλήμ, μοιράστηκε τον εαυτό του ως ψωμί και κρασί, πέθανε και αναστήθηκε. Είναι ο Θεός μας. Εμφανίζεται σε πολλούς, ανέβηκε στους Ουρανούς, έστειλε το Άγιο Πνεύμα. Η πίστη μας βασίζεται σε αυτό. Είναι ζωντανός και τον γνωρίζουμε κυρίως από την Θεία Κοινωνία. Και πιστεύουμε ό,τι είπε. Είπε ότι ο Θεός ονομάζεται Πατέρας. Γι’ αυτό τον ονομαζουμε Πατέρα. Είπε ότι ο Θεός υπάρχει. Γι’ αυτό πιστεύουμε στον Θεό, όχι επειδή έχουμε μια γενική ιδέα για κάποιον πατέρα. Είπε ότι ο Θεός υπάρχει, ότι ο Θεός είναι Αγία Τριάδα. Γι’ αυτό πιστεύουμε στον Θεό, όχι επειδή έχουμε μια γενική ιδέα.
Πρέπει να σταματήσω εδώ, δεν έχω χρόνο.
Να θυμάστε ότι γνωρίζουμε τον Θεό από τις ουλες, τα τραύματα που εγώ και εσείς
και όλοι σας του προκαλέσαμε, και επίσης ο Ιησούς φέρει αυτά τα τραύματα, από την απόλυτη αγάπη του. Μεσα στις ουλες του Χριστου, είναι και οι πληγες που εγώ και εσείς και όλοι μας έχουμε, οι ουλες που άλλοι προκάλεσαν σε μένα και σε
εσάς, και τα σημάδια που εγώ και εσείς προκαλέσατε σε εσάς και σε άλλους… Όλα περιλαμβάνονται στις ουλες του Ιησού.
Thomas Sunday
Easter, the resurrection of Jesus Christ, is celebrated for 40 days and is also the main feature of every service, especially on Sundays.
After his resurrection, Jesus remained invisible to humanity, transcending human understanding. Furthermore, his resurrected body transcends all physical limitations, possessing absolute freedom. Consequently, he is not subject to ordinary observation. His appearances were selective, and he chose to reveal himself to those he deemed worthy. He avoids seeking out the Pharisees or the Romans, seeking neither confrontation nor punishment. If he had chosen to reveal himself to them, it is likely that they would have responded with hostility,…… of course, they couldn’t do anything…
But it is very important now that, after the resurrection, Jesus is restoring everything from the beginning. Now Jesus, who is the new Adam, appears to his disciples full of glory and says the word “peace,” restoring the peace that had been broken in paradise, not by God, but by men.
Furthermore, he performs a profound act: he repeats God’s life-giving act in the Old Testament, as the one who gave life to man. After his resurrection, Jesus gives life again to his disciples and gives them the Holy Spirit, the divine grace that was lost after the fall from paradise. John 20:22 And when he had said this, he breathed on them and said to them, “Receive the Holy Spirit.
Later, of course, the disciples and all who become Christians receive the powerful grace of the Holy Spirit at Pentecost. Now only the restoration lost in paradise remains. Pentecost is the new birth, the new life.
It is interesting to note the deep surprise experienced by the apostles when they encountered Jesus. Their unexpected encounter is heightened by the fact that Christ’s resurrected body transcends all physical limitations. His ability to appear at will, regardless of place or obstacles, underscores the new reality of the resurrection.
After the blessing, Jesus gave them not only the Holy Spirit, but also an extraordinary gift: forgiveness. John 20:23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφέωνται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται. Forgiveness has no legal meaning. For example, ordinary people, such as those who commit crimes and are then punished by the authorities or imprisoned, and one day (on a holiday, etc.) receive a pardon, are granted freedom by someone, such as the president, who releases them from their detention. This is not analogous to what Jesus granted them.
Sin can be likened to a disease that causes disconnection, separation, from God, others, and ourselves. The church does not view people who suffer from sin as lawbreakers, but as people who are suffering from an illness, and it seeks to offer them treatment, healing, and guidance.
Although this was impossible, Jesus Christ gave us the power to forgive sins! This means that we can heal the disease and bring everyone back together in the Church. We can free people from guilt and the bad things they do to themselves and others. This is the great
gift of the church to the world, that the apostles gave this power, this grace, to their successors, the bishops and priests, down to the present day.
Therefore, this is a great blessing and a great gift. We invite people to come to church to confess and get rid of all the bad things, the disturbing memories, the guilt, the thoughts that torment them about the bad deeds of the past. And so Jesus Christ, through the apostles, bishops, and priests, grants us forgiveness of our sins, brings us great peace, and gives us the opportunity for a new beginning in our lives.
According to Jesus, “If you do not forgive people, they will not be forgiven.”
What does this mean? It does not mean that the priest uses divine power as he pleases, and to whom he likes or dislikes, that God’s grace is a means of blackmailing individuals. For example, it is unacceptable for a priest to refuse to forgive someone simply because he does not like him. The priest’s power is not his own; it is a gift from the church, given to him for the purpose of healing people.
However, Jesus explains that if the priest does not forgive, it is because some people are not ready or have not sincerely repented. In such cases, the priest can guide them to take specific actions, such as helping them to understand and repent deeply, and then, of course, forgive them.
Let me introduce you to another modern saint in Greece, Father George Karslidis. He was an extremely holy man who possessed divine insight and knew people’s characters, thoughts, and past.
One day, a rich and heartless woman asked for forgiveness. Saint George responded strangely, saying that he would not forgive her unless she fulfilled a specific mission. He told her to dress as a poor gypsy and travel to seven villages to beg for food. When she returned with the food she had been given, he would forgive her.
She said to him, “Father, if you want anything, I can give it to you. I am very rich. However, Saint George strongly urged her to follow his instructions.
Because she respected him and others encouraged her to do as he said, she dressed like a gypsy and went to seven villages begging for food. Then she finally understood what it meant to beg for food from others. It was so humiliating! Some people chased her away, slammed the door in her face, while others gave her an onion or a potato. The people were very poor. Some of them cursed her. Now this woman understood what it meant to have nothing and to survive by begging for food. She felt ashamed because, in the past, she had turned others away in the same way. She had been rich, proud, and, above all, heartless. She realized human suffering, need, and poverty.
After a few weeks, she returned in tears because she realized what it meant to be hungry and not have enough to survive. Her heart broke, and she finally received God’s forgiveness through St. George. Imagine asking someone here in Taiwan to do something like that! I once said to someone, “Don’t take communion today, come another time,” and he almost killed me.
In trying to explain the Gospel today, I understand something very important. “John
20:21 … As the Father has sent me, so I send you.” We cannot just sit in church. We cannot say, “I am a good Christian, I am in church, I don’t care about others.” Jesus sends you, He sends you to others, you are not in church to have a good seat and a good bed and stay there. We must go to others. We cannot remain stagnant here.
This is our mission. We are here in Taiwan because Jesus sent us for the love of the people. It is not that we have a good heart and are doing the Chinese a favor. It is God’s command to open the church and go everywhere. The Church cannot stay in one place and relax there and create a nice environment, a cultural association, for example, a closed club where the members get along well. No. We must go and give the love we receive in Taiwan.
In the Chinese translation, the word “Gemini” has been left untranslated, which is incorrect in the Greek language. Gemini means twin. Thomas was called twin because of his balanced disposition, which alternated between darkness and happiness, with a lot of sadness. In the Gospel, before Jesus went to Jerusalem, Thomas said to his fellow disciples: “Let us also go, that we may die with him.” We do not know why he was not with the disciples. Perhaps he was going through a period of grief. Yes, he missed the opportunity to see Jesus.
It is interesting that when Jesus Christ appeared to His disciples, He showed them the wounds—the marks from the nails—on His hands and the wound from the spear in His side, so that they would recognize that He was Jesus.
And that is impressive.
Thomas was speechless! The joyful disciples shared their experience of meeting Jesus. Despite his good nature, his melancholic disposition prevented him from accepting the truth. He didn’t trust them… Even the 11 were his friends, colleagues, and confidants; they did not deceive him or lie to him.
But I think something very strange. And I think that if I were Thomas, or if you were Thomas, and someone told you that Jesus had come, what would you ask to see from Jesus Christ in order to believe?
I would say, “Unless I see him, bring here the Pharisees and the Romans who crucified him, and make them kneel before him and crush them, I cannot believe it, I cannot believe that he is the one.” I think that’s a reasonable request, don’t you? Why should I care about old wounds?
Or I would ask this: If he really rose from the dead, he must be shining with glory and power. I want to see him in this house, and the house must be filled with light, glory, and thunderous sounds. Everything should be here, filled with glory. And outside, everyone should hear and kneel. If that happens, I’ll believe it. Of course, that makes sense to me, but I’m not sure what you would ask for….
Don’t forget the transformation, the three disciples who saw Jesus may have told the others what it was like… The light, the glory, that they were looking for a place to stay forever, to feel so good…
But Thomas had a strange question, a sign of sensitivity. He said, “Unless I see the marks, the holes from the nails and the wound from the spear in his side, I will not believe it.”
He wanted to know God, not in a physical way, as one might think of power. But from the deep, mysterious wounds that God had suffered for us…
If Thomas had been Greek, he would have asked to do this: he would have investigated him. He would have questioned him, asked his name, and then searched for all the personal details he knew about him. He would have examined his ideas and teachings to see if anything had changed. And of course, he would have tested whether Jesus had powers, whether he could perform miracles, etc. If he couldn’t, he wouldn’t believe it. (This is how mathematics was born in Greece. Thales proved that two triangles are equal, not when we put one on top of the other and they fit together—which is what our experience tells us—but when they have two sides that are equal and one angle that is equal…) Thomas wanted to know God, not as logic or power, but as a wounded God. It’s a little strange, because if you’ve been resurrected, you shouldn’t have wounds, right? No scars or anything. So what he asked is a very profound question, and we need to think about it more.
Thomas asked this question because his disciples told him, “You know, Jesus came and we saw the marks on him… but something was missing. For example, they didn’t say, ‘And Jesus, after he left us, went to the Pharisees and the Romans, and now everyone is trembling that he will punish them… Let’s open the windows, you’ll see them. They will come kneeling and beg for forgiveness.’
Jesus revealed His healed wounds, but the marks, the scars remain. These scars serve as signs of His deep love for us and the immense pain He suffered for our sake. This is how Jesus wants us to perceive Him. Thomas gained this understanding of God, not through logical reasoning or scientific examination. Examining God is very important, isn’t it? We are eager to examine God because we believe in His power, His glory, and His many wonderful attributes, not because He bears wounds.
It is the new way to know God through His wounds, because He became man, loved us, John 13:1 ¶ Before the feast of the Passover, Jesus knew that his hour had come to depart from this world to the Father, having loved his own who were in the world, he loved them to the end. to his Father, having loved his own who were in the world, he loved them to the end. And “Phil. 2:8 He humbled himself and became obedient unto death, even death on a cross.”
Our wounds are engraved on His scars.
A new way of thinking emerges: to know God through His scars. There are other ways to prove God’s existence, such as the philosophical approach or the experimental approach. For example, if you were Jesus Christ, you could perform a miracle, such as making gold or healing someone.
Jesus did not want us to know Him through fancy words and ideas. He wanted us to know Him through His wounds. He did not heal Himself completely, so He left those scars to remind us of His love. It’s a strange way to think about it, because it makes God seem weak. But that’s exactly how He wants us to see Him. He doesn’t want us to see Him as a powerful being, but as a wounded love for us.
This is so familiar to us…
The deep, painful love between people, between lovers, spouses, and most of the time… Love isn’t just the happy moments we share. It’s also the wounds we inflict on each other. These wounds help us understand each other better.
The wounds I have caused you and the wounds you have caused me, or the wounds you cause your husband and your husband causes you, when peace comes later, will give you better understanding, forgiveness, humility…
Gradually, a time will come when you will not blame the other person for the wounds they caused you, but you will say: “Because of this wound, I understood you better, I forgave you, and I have something left from you, a gift, not a gift like a ring, something you buy with money. The scar remains on my body like a tattoo, a painful tattoo, I would say. And the other person, every time they see the wound they caused you, will feel deep remorse, will love you more, will try to heal you deeply forever…
Love is a complex emotion. We don’t love someone because they are perfect, we love them despite their flaws. We try to accept the other person as they are, and little by little our love heals them. This is the true essence of love. It’s like a continuous process, a gradual transformation. It is painful, yes, and it can leave permanent scars. We may need to go back and make changes, and the wounds may never heal completely, but they remain as beacons of forgiveness, humility, sacrifice, acceptance, and a deeper understanding of the other person. But even if they close, the scars remain to remind us of the struggle, to underscore the victory.
So it is with love. True love is understanding the other because we forgive and accept the bitter, sharp gifts they have given us, like a wild animal that knows no other way than to bite us. These are the wounds, and let us not forget that we also inflict wounds on others through our ignorance, our bad character, or our individuality, wounds that must be transformed into love. Yes, we leave marks on others, and we have these marks to heal… And of course, life is not just marks, but also many other happy and joyful things that cover the marks. But the happy things, children, family, success at work, recognition, do not always cover the wounds.
Perhaps this is the philosophy of pain that Eastern people try to avoid. From a Buddhist point of view, we should try to avoid pain. And how do we avoid pain? If there is no self, there is no existence; if there are no real feelings, there is no one to suffer, so the solution to the problem of pain has been found…
But for Christians, as long as we are not in heaven, there is a mystery in pain. This world is full of pain, but we can transform it into something beautiful. We can use pain to learn about each other and to love each other through it. Just as Jesus transformed the painful marks he suffered, the deep pain he felt, into signs of deep love for us. Love that is painful because, even though it is meant for everyone, many of us reject it.
This is the mystery of pain.
The resurrection reveals the true meaning behind the wounds. It transforms them into beautiful signs. Although painful, these wounds teach us to know each other better and to connect with God. There is a deeper understanding, as Thomas had.
But there is another way, a deeper way to know God, which Thomas has forgotten. And the other apostles, of course, because they had not yet received the Holy Spirit; Pentecost happened later.
The two disciples walking to Emmaus, Jesus: Luke 24:35 Luke 24:35 And they explained to them the things that had happened in the temple, and how Jesus was recognized by them in the breaking of the bread.
“Taste and see that the Lord is good,” we say when we participate in Holy Communion. Thomas received this during the Last Supper, but he forgot it. But Jesus, at the Last Supper, gave us a new, deeper way to know him—by tasting him. We eat him, as his body and blood, but as the very essence of our life, of our existence. This is a profound truth, not only about wounds, but there is something more. And that something more is knowing God as food, as the source of life, as the divine communion we share.
We do not know if Thomas put his hand on Jesus’ wounds. He probably didn’t dare, he didn’t need to anymore, but he made the perfect confession: “My Lord and my God.” No one before him had ever said, “You are God.” They said, “You are the Son of God.” But now he says, “You are God.”
Jesus gave us a blessing, not only for Thomas, but also for us, because we do not have the opportunity to see Jesus’ wounds (although there are people who have seen him throughout history), he said: “Blessed are those who have not seen, but have believed.” This is what we will do now, in the service. And this is what we do when we come to church.
We know Jesus with “in the breaking of bread…” with Holy Communion. And we hold on to this blessing, much more than Thomas’ blessing.
And we hold on to this blessing, much more than Thomas’ blessing.
Christians are not people who say that God exists, philosophically, like many religious beliefs. The Christian faith is very precise.
We believe that someone named Jesus, who lived 2,000 years ago in Judea, in Jerusalem, shared himself as bread and wine, died, and rose again. He is our God. He appeared to many, ascended into Heaven, and sent the Holy Spirit. Our faith is based on this. He is alive, and we know him primarily through Holy Communion. And we believe everything he said. He said that God is called Father. That is why we call him Father. He said that God exists. That is why we believe in God, not because we have a general idea about a father. He said that God exists, that God is the Holy Trinity. That is why we believe in God, not because we have a general idea.
I have to stop here, I don’t have time.
Remember that we know God from the wounds, the scars that I and you and all of you have caused him, and also Jesus bears these wounds, out of his absolute love. Within the wounds of Christ are the wounds that you and I and all of us have, the wounds that others have inflicted on me and on you, and the marks that you and I have inflicted on yourselves and on others… Everything is included in the wounds of Jesus.