YouTube video date 2025/5/13
耶穌基督問那人：「你想要痊癒嗎？」
如果把這問題放到現代社會
有些人或許會回答：「不，我不想改變現狀…..
因為這是我唯一能掌控的…..
這種痛苦反而帶給我某種存在感……
這些人從悲傷中獲得滿足…..
聽聽來自傳承於初代大公教會李亮神父的證道
孤獨對神學意義的思考…
今天，復活節仍在繼續，期間洗禮仍在進行。這就是為什麼在教堂裡，我們會讀到提到水的福音。在今天的福音中，我們看到了貫穿我們生存結構的深刻而強烈的痛苦。事件發生在城牆上一個城門附近的蓄水池中，特別是聖殿中獻祭的羊群要經過的城門。這個蓄水池在當時具有獨特的醫治功效。一個偶然的機會，在一個意想不到的時刻，一位天使下到蓄水池裡，攪動池水。第一個跳進水裡的人就痊癒了。
耶穌經過時，遇到一個癱瘓病人。他已經活了 38 年，幾乎是他的一生，身體 殘障、癱瘓、無行動能力，如此接近治癒之水，但卻沒有希望進入水中!那是一種緩慢而痛苦的死亡，一種深刻的絕望，就像地獄一樣。他被困在永恆的孤獨裡……「我沒有人把我放進水裡！」這句話每次讀到都讓我的心感到刺痛。
耶穌走近他，問了一個似乎奇怪的問題：「你想要痊癒嗎？」這個問題看似多餘，誰不想痊癒呢？然而，事實是，許多人並不真正渴望被治癒。他們對自己的困境感到熟悉且習慣，甚至將它視為一種保護自己的屏障，使自己安於現狀，困在疾病的牢籠中。
談到心理障礙患者，令人擔憂的是，許多人對於尋求治療都有抗拒心理。當面 對可能的診斷時，例如憂鬱症、自閉症或難以有效表達情緒，他們通常會拒絕諮詢醫生的想法。他們的反應是憤怒、敵意，拒絕承認病情的嚴性。這種抗拒求助的態度不利於他們的身心健康，也會使症狀惡化。我們必須認識到，心理障礙需要專業的照護與治療。令人驚訝的是，有些人似乎選擇留在自己的困境中，甚至反對任何幫助他們尋求醫療協助或改善生活品質的建議。
當耶穌基督問那人：「你想要痊癒嗎？」如果把這問題放到現代社會，有些人或許會回答：「不，我不想改變現狀。我喜歡折磨我的家人、朋友，甚至折磨我自己，因為這是我唯一能掌控的事情，這種痛苦反而帶給我某種存在感。我不想參與任何有意義的活動，我寧可選擇讓別人受苦，從他們的悲傷中獲得滿足。我也喜歡懶惰。」
試想，有多少年長的父母，不但不從事有創意或有意義的活動，反而干涉子女的生活，試圖控制他們的家庭，甚至影響他們的幸福，最終導致破壞。
身為一位靈修多年的人，我見過太多這樣的情況。我甚至在我母親身上看到過這種情形。她拒絕接受治療，這種選擇對我和妹妹造成了極大的痛苦與傷害。
我觀察到許多個人與家庭面對相似的情境。有些牧師或「長老」總是宣稱：「如果你愛耶穌基督，你所有的問題都會迎刃而解。」每當聽到這種話，我總是感到憤怒和難過。這樣的說法不僅簡單化了痛苦的本質，還顯得極其不負責任，因為它僅適用於基督徒。如果我們轉向一個非基督徒，無論是佛教徒還是無神論者，對他們說：「愛耶穌基督，你的問題就會消失」，這是完全不合邏輯且不人道的。這種說法等同於指責他們的痛苦源自於不愛耶穌基督，這不僅無法幫助他們走出困境，反而讓他們更加孤立無援。結果，那些原本渴望幫助的人被推向更深的絕望，而他們的痛苦依然無法得到真正的治癒。
在今天的福音書中，那個癱瘓的病人，他的回答並未直接表達出渴望痊癒的意願。儘管他無疑想要得到治癒，但他卻說出一個悲慘的事實：「我沒有人。我沒有人可以把我放進水裡……」這句話深深地震撼人心，也喚起那些曾經經歷孤獨與無助的人們的共鳴。
很明顯，那個人是被群眾包圍的，他身邊有朋友、家人，也許還有鄰居，但儘管他們都在，卻沒有人願意幫助他、扶持他進入治癒的水池。這種孤獨並非源自於身邊無人，而是來自於心靈的疏離與無助。這種現象在現代社會中更是加劇，尤其在社交媒體無遠弗屆的今日，我們似乎並未因此建立更親密的關係，反而發現自己越來越孤立，與人之間的距離愈加遙遠。
那種深刻的空虛感，那種「我無人陪伴」的孤獨，不僅僅是一種心理感受，它甚至成為一種存在的狀態。我深刻記得，在阿索斯山的荒野中，我體會到的孤獨，那是一種與世界隔絕的靜默。然而，即使在那樣的荒涼中，我所感受到的孤獨，也不及我今天在台灣所經歷的那份深刻而無言的冷酷孤寂。是的，在這裡，我能真實地說：「我沒有任何人幫我。」
過去，我認為一個癱瘓的人要為自己的處境負上部分責任，因為他們表現出缺 乏社會關係。然而，經過這些年來的進一步反思，我得出的結論是事實並非如 此。儘管缺乏社交技巧可能在某種程度上有其原因，但不能視為主要原因。 即使是治療，即使是奇蹟也需要 「調停者」，這是很悲慘的。 此外，最要的是要把握機會。不是每個人都得到醫治，但抓住機會的人… 天 使攪動水面，第一個跳下去的人就得醫治。只有一個人得到醫治，就是先到的 那個人，這是不公平的。我無法理解。我不能接受這只是舊律法的表現。每個 人都得到醫治是不可能的，但先到的那個人卻有可能，他把其他人丟在後面… 他沒有表現出愛心… 這可以作為一個解釋，但在我看來，這不是一個完整的解 釋。我無法接受。我相信這再次說明了我們生命的螺旋式下降。
換句話說，我必須有 「關係」，才能得到必要的 「熟人 」來接受這份工作或 被任命。所有的中國人都知道，要找到一份好工作，往往需要 「關係」，需要 有人支持你。 這種情況無疑是不公平的，但這就是生活的現實。不幸的是，生活並非世外桃 源，人們往往需要有人推著自己前進，才不會在機會來臨時被忽視。 如果您不斷錯失機會，您可能會變得灰心並放棄。然而，永不放棄是非常要 的。 想想掉進牛奶裡的老鼠。儘管一開始失敗了，它還是堅持不斷地學習和移動。 最後，牛奶變成了黃油，讓它逃了出來。
當然，我們也可以想像另一個情境：病人出於善意，將機會讓給身邊的人，推動他們前進，讓他們能夠坐下休息。你或許會問：「怎麼可能？怎麼會有人這樣做？」然而，也許天使會被這種愛的表達所感動，會停留更久，攪動水面，直到每個人都得醫治……但現實中，我不認為這會發生，不是因為人們不願意，而是因為我們深陷於「原子主義」與「自我中心」的泥沼之中。
這讓我想起聖人尼路斯的故事。在阿索斯山的沙漠中，聖人的遺體被埋葬後，洞穴中流出沒藥，順著懸崖流向大海。各地的人們駕著船來收集，卻因爭奪而爭吵不休。據說有一天，隱士阿卡基奧斯哭喊道：「聖尼路斯，你難道沒看見他們在爭吵嗎？我們知道你是謙卑的，不會希望這樣的事情發生……快讓沒藥停止吧！」從那天起，沒藥真的停止流動，再也沒有出現過。
回到福音的故事。是的，那個癱瘓的人無人幫助，也找不到方法治癒自己。然而，耶穌親自來到他身邊。祂並未選擇那些有朋友、有家人幫助的人，而是尋找那位孤獨無助、被遺忘的人，並賜予他痊癒的恩典。耶穌沒有把他丟進水池，而是用祂獨特的方式醫治了他。
對於那些經歷孤獨和深刻隔絕、失去所有機會的人，這是一個充滿希望的訊息。是的，有一位神聖的存在，無論你能否理解，祂都在你身邊，有一位注意到那些孤獨無助之人的主，那就是耶穌基督。祂關心我們，正如拉撒路死去時，祂似乎遲延，待在附近的村莊裡。然而，祂對門徒說：「我們的朋友拉撒路睡了，我要去叫醒他。」（約翰福音11:11）祂並未在拉撒路病重時立刻趕去醫治，卻在他死後將他復活，這是耶穌唯一一次記載中為人流淚。
這也是我再一次深信：孤獨是當代社會的主要疾病。在這份孤獨之中，我們需要記住並體會基督在十字架上的孤獨。祂的吶喊：「我的神，我的神！為什麼離棄我？」（馬太福音27:46）是終極的孤獨，因為在那一刻，祂承擔了全人類的罪，感受與天父的絕對隔絕。
龐霍華（Dietrich Bonhoeffer）曾說過：基督與天父的距離越大，祂就越接近我們，越接近我們的孤獨，越接近我們的痛苦。當我們感到被遺棄、絕望無助時，記住基督已經走過這條孤獨之路，祂成為我們痛苦的中心，陪伴我們走過最黑暗的時刻。
當我們經歷被遺棄、絕望和無助的深刻感受時，記住耶穌基督也曾經歷同樣的孤獨、沮喪和絕望是至關重要的。祂是我們痛苦的中心。通常，我們會感到孤立無援，缺乏朋友的支持，難以找到更好的工作，甚至無法幫助我們的孩子。然而，在我們現有的環境之外，還有另一種可能的解決之道。耶穌並沒有把那個癱瘓的人丟進水池，而是以祂獨特的方式醫治了他。
這正是深信的力量：雖然從人的角度看，我可能是孤獨的，但我並不孤單，因為耶穌基督與我同在。相信我，如果你走在這條道路上，耶穌必定與你同行。我們不需要一再向耶穌祈求「給我、給我、給我」。祂比我們更清楚我們的需求，並且更有效率地成就祂的計劃。基督比我們更明白祂對你我的責任。我說這是祂的責任，因為祂為我們被釘十字架，祂要為我們負責。（約翰福音6:39）「我沒有失落一個你所賜給我的人。」挑戰在於我們的成熟度，因為我們必須接受並領受耶穌所賜給我們的恩典。
我們的個體感有很深的缺陷。例如，我們可能會說:「耶穌，把這個給我。雖然這個請求可能會被滿足，但是我們必須認識到，滿足這個請求也會對其他人造成影響。這並不只是個人的事。我們需要了解，當我們向耶穌祈求某樣東⻄時，它會以各種方式間接或直接地影響其他人。 我相信你了解這個概念。舉例來說，如果您購置新居，它不僅會影響您的配偶和子女，也會影響您的親戚、鄰居、前房客等。影響可能是正面的，也可能是負面的，視情況而定。這次購屋可以提供正面和負面經驗的新機會。這的確是一個複雜又複雜的系統。
再舉一個例子：如果今天在台北開車時遇到下雨，即使你對自己的駕駛技術很有信心，你仍需謹記路上還有其他車輛。即便你的駕駛無誤，其他駕駛者的失誤依然可能造成事故。
回到福音的敘述，我想再次強調，那個癱瘓的人似乎在接受神的道路和完全治癒方面缺乏成熟度。耶穌告訴他，當他恢復體力時，要起來拿起他的床。這個行動證明了三十八年的癱瘓並未被浪費，而是成為了一個巨大的見證。那張床墊不再只是負擔，而成了他生命重生的標記。透過這件事，耶穌將他失去的時間轉化為珍貴的經歷。
然而，耶穌的目標並不是留在那裡。祂走向人群，然後消失了。法利賽人則充滿了扭曲的心態。他們不但不為這個奇蹟感恩，反而指責他在安息日挪動床。他們既不榮耀神，也不為這個人的康復而喜悅。這難道不是神蹟嗎？不幸的是，有些人只專注於負面的事，而無視正面的恩典。即使他們到了天堂，他們也會只看到他們不滿意的地方。
我曾親身經歷這樣的情景：他們不在意治癒奇蹟本身，而是急於尋找過錯。他們不問那治好他的到底是誰，而是想找到一個可以責罵的對象。
耶穌後來再次顯現給那個曾經癱瘓的人，對他說：「看哪，你現在好了，不要再犯罪了。」這在我看來，是一種持續的罪，因為在希臘文中是連續時態。當然，我們無從知道他犯了什麼罪，也許是憎恨，也許是嫉妒，我們不得而知，福音中並未提及。
然而，我們可以從他的行為中看到些端倪。在福音中，耶穌治癒了一個瞎子，瞎子立刻俯伏在地，親吻祂的腳，公開承認耶穌是聖潔的，並願意跟隨祂，甚至因此遭受迫害，被逐出聖殿。然而，在這個癱瘓者身上，我們看不到這樣的感恩與悔改。相反，他竟然走向猶太的權威，告訴他們醫治他的人是誰，也就是那位吩咐他拿起床的人。他報上耶穌的名字，希望基督因為「違反安息日」而被責罰。
這顯示出他尚未成熟到能接受治癒後的真正意義。這就是為什麼醫治必須是完整的，不只是消除肉體的痛苦，更是要恢復整個人的靈性與人格。治療並非易事，因為真正尋求治癒的人往往要面對更深的挑戰。
我們參與生命的奧秘——聖餐，是為了恢復我們的身心健康。這並不意味著我們會忽視醫療或心理治療，而是顯示出我們渴望尋求更深的療癒與完整。然而，我們也必須承認，這個世界以及我們的生活本質上充滿著痛苦與疾病。最終的治癒將會在耶穌基督再臨時實現。但即便如此，我們仍然需要持續努力，尋求醫治與復原。
痊癒並非僅僅依賴所謂的「方法」，或者有人將你推入治癒的池中。的確，特別是華人靠關係，有時我們需要他人的幫助才能跨過那道門檻，但這並不絕對。正如《約翰福音》16:33所說：「我將這些事告訴你們，是要叫你們在我裏面得平安。你們在世上有苦難，但你們可以放心，我已經勝過了世界。」
在其他的場合和地方，也同樣存在著醫治的可能。耶穌基督曾經這樣做過，並且祂仍然在為那些真心相信祂、信靠祂的人行奇蹟。即便看似漫長，祂仍會實現，並且在正確的時機裡完成。我們需要的是準備好接受祂的恩典，並且明白祂的作為。
我說，當我們感到孤獨時，我想每一個人在他們的生命中都曾感到孤獨，有一 個人，不是一個普通的人。那就是神人。耶穌基督就在你身邊。
我也曾感受到 極度的孤獨。 讓我舉個例子，雖然不一定是最好的例子。偶爾，人們會去掃墓，為已故的父母或親人哀悼。接著，其他人也會來掃墓，慢慢地，這份悲傷與悼念似乎將人們聚集在一起。
然而，如果這種聯結是建立在共同的哀傷上，那並不是真正健康的關係。但若是與耶穌基督同在，那便不同了。在我們的孤獨和悲傷中，我們必須明白，有一位比我們更深地理解我們悲傷的主，就在我們身旁。
當其他人出於他們有限的理解或偏見，對我們作出最惡劣的指責，即便我們心存善意，我們仍要記得，我們的痛苦是歸於基督的。祂早已承擔這些傷害，並且比我們更深刻地體會那些指控。
許多詩歌曾以孤獨為主題，探討這份人類共同的痛楚。然而，在這裡我們要強調的是，孤獨不僅僅是一種情感，更是一種奧秘，類似於神聖的奧蹟。在孤獨的深處，我們發現了基督，那位被拋棄、失望卻依然堅守愛的中心。
當耶穌在十字架上大喊：「我的神，我的神，為什麼離棄我？」（馬太福音27:46），祂經歷了最深的孤獨，因為祂擔負了世人的罪，承受了與天父隔絕的痛苦。祂所經歷的那份絕望，讓祂更加靠近我們，也讓我們在最深的痛苦中能夠找到祂的陪伴。
因此，當我們感到孤獨、無助，甚至絕望時，記得基督已經走過這條路。祂不僅了解，祂更與我們同在，提供我們安慰與支持，並且引領我們走向醫治與復原的道路。
Σκέψεις για τη μοναξιά, για τη θεολογια του “μεσου” …
Σήμερα συνεχίζεται η περίοδος του Πάσχα, κατά τη διάρκεια της οποίας εξακολουθούσαν να τελούνται βαπτίσεις. Γιαυτο στην εκκλησία διαβάζουμε τα Ευαγγέλια που αναφέρονται στο νερό.
Στο σημερινο ευαγγελιο, παρουσιαζεται η βαθιά και και έντονη αγωνία που διαπερνά τον ιστό της ύπαρξής μας. Το περιστατικό συνέβη σε μια δεξαμενη κοντά σε μια πύλη των τειχών της πόλης, συγκεκριμένα σε μια πυλη που περνουσαν τα πρόβατα που θα θυσιαζόταν στο ναό.
Η δεξαμενη αυτη είχε μια μοναδική θεραπευτική ιδιότητα εκείνη την εποχή. Σε τυχαια , απροσμενη στιγμή, ένας άγγελος κατέβαινε στην δεξαμενη και ανακάτευε το νερό. Ο πρώτος που βουτούσε στο νερό γινοταν καλα.
Καθώς ο Ιησούς περνούσε, συνάντησε έναν παραλυτο. Αυτός είχε ζήσει 38 χρόνια, σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του ανάπηρος, παράλυτος και ακίνητος, τόσο κοντά στο θεραπευτικό νερό, αλλά χωρίς καμία ελπίδα να μπει μέσα!!! Ήταν ένας αργός και βασανιστικός θάνατος, μια βαθιά δυστυχία. Ήταν σαν την κόλαση, γιατί ο παράλυτος ήταν φυλακισμένος σε μια κατάσταση αιώνιας μοναξιάς… «Δεν έχω κανέναν να με βάλει μέσα στο νερό!!!» Ω, κάθε φορά που διαβάζω αυτό το ευαγγέλιο, νιώθω έναν τρομερό πόνο στην καρδιά μου.
Ο Ιησούς Χριστός τον πλησίασε. Του έθεσε μια μάλλον περίεργη ερώτηση: «Θέλεις να γιατρευτείς;» Δεν είναι παράξενο αίτημα; Ποιος δεν θα ήθελε να γίνει καλύτερα; Αλλά εδώ είναι το θέμα: πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά να γιατρευτούν. Νιώθουν άνετα με την κατάστασή τους, η οποία λειτουργεί ακόμη και ως ασπίδα, κρατώντας τους παγιδευμένους στον δικό τους κόσμο της ασθένειας.
Όσον αφορά τα άτομα με ψυχολογικές διαταραχές, είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι πολλά από αυτά επιδεικνύουν αντίσταση στην αναζήτηση θεραπείας. Όταν έρχονται αντιμέτωπα με την πιθανότητα μιας διάγνωσης, όπως κατάθλιψη, αυτισμός ή δυσκολία στην αποτελεσματική έκφραση των συναισθημάτων, συχνά απορρίπτουν την ιδέα να συμβουλευτούν έναν ιατρό. Αντιδρούν με θυμό, εχθρότητα, αρνούμενοι να αναγνωρίσουν τη σοβαρότητα της κατάστασής τους. Αυτή η αντίσταση στην αναζήτηση βοήθειας είναι επιζήμια για την ευημερία τους και μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματά τους. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι οι ψυχολογικές διαταραχές είναι σοβαρές ιατρικές παθήσεις που απαιτούν επαγγελματική φροντίδα. Είναι εκπληκτικό το πώς η κατάστασή τους λειτουργεί ως τειχος, κρατώντας τους φυλακισμένους. Είναι τόσο αποφασισμένοι να παραμείνουν στην καταστασή τους που θα στραφούν εναντίον οποιουδήποτε προτείνει να αναζητήσουν ιατρική βοήθεια ή να πάρουν φάρμακα για να βελτιώσουν την ευημερία τους.
Όταν ο Ιησούς Χριστός τον ρώτησε, όπως θα ρωτούσε οποιονδήποτε σύγχρονο άνθρωπο, «Θέλεις να γιατρευτείς;», ο άνθρωπος πιθανότατα σημερα θα απαντούσε: «Όχι, θέλω να μείνω όπως είμαι. Μου αρέσει να βασανίζω την οικογένειά μου, τους άλλους και τον εαυτό μου, γιατί είναι το μόνο που μπορώ να κάνω και μου δίνει ευχαρίστηση. Δεν επιθυμώ να ασχοληθώ με δραστηριότητες που είναι κερδοφόρες ή ωφέλιμες για την κοινωνία. Αντίθετα, προτιμώ να προκαλώ πόνο στους άλλους, αναζητώντας τη λύπησή τους. Μου αρέσει επίσης να είμαι τεμπέλης». Παρατηρήστε τους πολυάριθμους ηλικιωμένους γονείς που, αντί να ασχολούνται με δημιουργικές και εποικοδομητικές δραστηριότητες, παρεμβαίνουν στη ζωή και στην οικογένεια των παιδιών τους, προσπαθώντας να τα ελέγχουν και να τα καταστρέψουν. Ως πνευματικός για πολλά χρόνια, έχω δει πολλές τέτοιες καταστάσεις. Παράδειγμα η μητέρα μου επέδειξε παρόμοια συμπεριφορά, αρνούμενη να πάρει φάρμακα και προκαλώντας τεράστια βλάβη στην αδελφή μου και σε μένα.
Έχω παρατηρήσει πολλά άτομα και καταστάσεις και πραγματικά αισθάνομαι θυμό και τη θλίψη για ορισμένους ιερείς ή “γέρονταδες” που ισχυρίζονται: «Αν, αγαπήσης τον Ιησού Χριστό και όλα τα προβλήματά σου θα λυθούν». Αυτή η αντίληψη είναι εντελώς παράλογη καθώς ισχύει μόνο για τους χριστιανούς. Συνεπώς, πώς μπορούμε σήμερα να απευθυνθούμε σε ένα άλλο άτομο, που δεν είναι χριστιανός, όπως ένας βουδιστής ή ένας άθεος, και να του πούμε: «Αγάπα τον Ιησού Χριστό και τα προβλήματά σου θα λυθούν»; Φυσικά, η απάντηση είναι όχι. Αυτή η προσέγγιση δεν είναι μόνο ανόητη, αλλά και αντιεπαγγελματική, και απάνθρωπη. Διοτι υπονοεί ότι τα προβλήματα του ατόμου προέρχονται από την έλλειψη αγάπης για τον Ιησού Χριστό. Κατά συνέπεια, κατηγορούν τον δύστυχο, τον ασθενή, ότι είναι υπεύθυνος για τα βάσανα του, ενώ ταυτόχρονα δεν προσφέρουν καμία πραγματική θεραπεία. Παραμένουν στα μεγαλόφωνα κούφια λόγια τους, αφήνοντας τα βάσανα άλυτα.
Παρά την παράλυση που αναφέρεται στο σημερινό ευαγγέλιο, η αντίδραση του ατόμου δεν ήταν άμεση έκφραση της επιθυμίας του για θεραπεία. Αν και αναμφίβολα επιθυμούσε να θεραπευτεί, πρόφερε μια
οδυνηρή και τραγική φράση: «Δεν έχω κανέναν. Δεν έχω κανέναν να με ριξει στο νερο….». Αυτή η φράση προκαλεί βαθιά θλίψη και αντηχεί σε πολλά άτομα που βιώνουν βαθιά μοναξιά.
Είναι προφανές ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν κοντά σε αλλους που είχαν φίλους, οικογένειες και υποστήριξη. Ωστόσο, παρά την παρουσία τους, κανείς, ούτε καν ένας γείτονας, δεν του πρόσφερε βοήθεια ή παρηγοριά. Αυτή η έντονη αντίθεση μεταξύ της απομόνωσης του ατόμου και της υποστήριξης που περιβάλλει τους αλλους υπογραμμίζει τη διάχυτη μοναξιά που επιδεινώνεται, ιδιαίτερα στη σύγχρονη εποχή που χαρακτηρίζεται από την εκτεταμένη χρήση των κοινωνικών μέσων. Αντί να καλλιεργούμε στενότερες σχέσεις, βρισκόμαστε όλο και πιο απομονωμένοι και αποκομένοι.
Αυτό το αίσθημα κενότητας και η συνειδητοποίηση ότι «δεν έχω κανέναν» επηρεάζει βαθιά τα άτομα, όπως το έζησα προσωπικά κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην έρημο του Άθω στην Ταϊβάν. Η μοναξιά που ένιωσα εκεί ήταν πολύ λιγότερη απο τη βαθιά μοναξιά που βιώνω σήμερα στην Ταϊβάν. Ναι, εδω στην Ταιβάν μπορώ να πω: «Δεν έχω κανέναν».
Στο παρελθόν, πίστευα ότι το άτομο που παρέλυε είχε μερική ευθύνη για την κατάστασή του, καθώς έδειχνε έλλειψη κοινωνικών σχέσεων. Ωστόσο, μετά από περαιτέρω σκέψη ολα αυτά τα χρόνια, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν ειναι ετσι. Αν και είναι πιθανό να συνέβαλε σε κάποιο βαθμό η δυσκολία κοινονικότητας , δεν μπορεί να θεωρηθεί η η κύρια αιτία.
Ειναι τραγικό, ακομα και για τη θεραπεία, ακόμα και για το θαύμα να χρειάζεται “μεσον” …..
Επιπλέον,, αυτό που ήταν υψίστης σημασίας, ήταν να αρπάξει την ευκαιρία. Δεν θεραπεύονταν όλοι, αλλά αυτός που αρπαζε την ευκαιρία… Ο άγγελος ανακάτευε τα νερά και ο πρώτος που πηδούσε μεσα θεραπεύοταν . Είναι άδικο να θεραπευτεί μόνο ένας άνθρωπος , αυτός πού πρόλαβε, αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι αυτό ήταν απλώς μια έκφραση του Παλαιού Νόμου. Πώς είναι αδύνατο να θεραπευτούν όλοι, αλλά είναι δυνατόν να θεραπευτεί ένας που πρόλαβε, που αφησε τους αλλους πίσω….Πού δεν εδειξε αγάπη…. Αυτό χρησιμεύει ως εξήγηση, αλλά κατά τη γνώμη μου, δεν είναι μια ολοκληρωμένη εξήγηση. Δεν μπορώ να το δεχτώ. Πιστεύω ότι αυτό απεικονίζει για άλλη μια φορά την πτωτική κατάσταση της ζωής μας. Δηλαδη, πρεπει να εχω “ανθρωπο” να εχω “μεσον” έχω τις απαραίτητες «γνωριμίες» για να γίνω δεκτός σε αυτή τη δουλειά ή να διοριστώ. Όλοι οι Κινέζοι γνωρίζουν ότι για να βρεις μια καλή δουλειά συχνά χρειάζεσαι «συνδέσεις», κάποιον που θα σε υποστηρίξει.
Αυτή η κατάσταση είναι αναμφίβολα άδικη, αλλά είναι η πραγματικότητα της ζωής. Δυστυχώς, αυτή η ζωή δεν είναι παράδεισος και συχνά οι άνθρωποι χρειάζονται κάποιον να τους ωθήσει μπροστά για να μην τους παραβλέψουν όταν παρουσιάζονται ευκαιρίες.
Αν χάνεις συνεχώς ευκαιρίες, μπορεί να απελπιστείς και να τα παρατήσεις. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να μην τα παρατάς ποτέ. Σκέψου το ποντίκι που έπεσε μέσα στο γάλα. Παρά την αρχική αποτυχία, επέμεινε μελετώντας και κινούμενος συνεχώς. Τελικά, το γάλα μετατράπηκε σε βούτυρο, επιτρέποντάς του να ξεφύγει.
Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί μια αλλη περίπτωση … οι ασθενείς ευγενικά , με αγάπη να παραχωρούσαν την θέση τους στό διπλανο !!!! να εσπρωχναν το διπλανό , να γίνη αυτος καλα… Θα μου πείτε, τι λές ανόητε, γινονται αυτα? ισως τοτε και ο αγγελος να ταραζόταν απο τετοια εκδήλωση αγάπης και να εμενε εκει, να ταράζει το νερό μεχρι να θεραπευτούν ολοι… αλλα … νομίζω οτι μάλλον δεν θα ξαναρχόταν… οχι για το ..παιγνίδι που του επαιξαν, αλλα γιατι αυτόματα θα ειχαν θεραπευθει ολοι, απο την πιο βαθειά αρρωστεια, τον “ατομισμο” το “εγω” ως πρωτη προτεραιότητα…
(Θυμάμαι μια ιστορία απο τον αγιο Νείλο, στην ερημο του αγιου ορους.. Απο το σπήλαιο που ειχε ταφει ο αγιος , ετρεχε μύρο κατω στο γκρεμο, στη θάλασσα , και πηγαίνανε διάφοροι με βάρκες να το μαζέψουνε, φυσικα τσακωνοταν ποιος θα μαζεψει περισσοτερο… Λενε οτι ο αγιος Ακάκιος ο καυσοκαλυβης, φωναξε μια μερα… Αγιε Νειλε, δε βλέπεις πως γίνονται τσακωμοι? σε ξεραμε για ταπεινο, οχι ετσι… σταμάτα επιτέλους αυτο το μύρο…. Και πράγματι, απο τοτε σταμάτησε και δεν ξανάτρεξε….)
Ας επιστρέψουμε στην ιστορία του Ευαγγελίου. Ναι, ο άνθρωπος δεν είχε κανέναν να τον βοηθήσει, κανένα “μέσον” , για να βρει την υγεία του. Ο Ιησούς πήγε κατευθείαν σε αυτόν. Ο Ιησούς δεν πήγε σε άλλους που είχαν κάποιον, κάποιους φίλους, αλλά στον μοναχικό, τον εγκαταλελειμμένο, και του έδωσε αυτό που ήθελε. Του έδωσε την υγεία του. Δεν χρειάστηκε να κάνει αυτό που περίμεναν από αυτόν, να τον ρίξει στο νερό. Ο Ιησούς του έδωσε αυτό που ήθελε με έναν άλλο τρόπο.
Σε όσους βιώνουν τη μοναξιά και τη βαθιά απομόνωση, που έχουν χάσει όλες τις ευκαιρίες τους, ειναι μήνυμα ελπίδας. Ναι, υπάρχει κάποιος κοντά τους, ένα θεϊκό ον που μπορεί να μην κατανοούν πλήρως. Αυτό το θεϊκό ον είναι τόσο κοντά τους, περπατάει δίπλα τους, όπως έκανε ο Ιησούς με τους δύο μαθητές στο εωθινό ευαγγέλιο
βαδίζοντας για την Εμμαούς. Ωστόσο, δεν κατάφεραν να τον αναγνωρίσουν. Υπάρχει κάποιος που παρατηρεί αυτούς που ειναι
μονοι , που δεν εχουν κανένα και αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Μας παρατηρει, όπως έκανε όταν πέθανε ο Λάζαρος. Φαινόταν οτι σπαταλούσε τον χρόνο του στο κοντινό χωριό. Ενημέρωσε τους μαθητές ότι ο φίλος μας, ο Λάζαρος, είχε πεθάνει, αλλά δεν τον θεράπευσε. Αυτός που θεράπευσε τόσους άλλους… Άφησε τον Λάζαρο – ο μόνος ανθρωπος για τον οποιο δακρυσε ο Ιησους- να πεθάνει….
Γι’ αυτό, για άλλη μια φορά, λέω ότι η μοναξιά είναι η κύρια ασθένεια της κοινωνίας μας στις μέρες μας. Νομίζω ότι στη μοναξιά μας, καθώς νιώθουμε αυτή τη μοναξιά, πρέπει να θυμόμαστε και να κατανοούμε τον Ιησού στο Σταυρό. Είναι κοντά στο βαθύτερο σημείο της μοναξιάς μας, το βάθος της μοναξιάς μας. Η κραυγή του Ιησού Χριστού, «Πατέρα μου, γιατί με εγκατέλειψες;», είναι η απόλυτη μοναξιά…..
Επειδή ο Ιησούς στο σταυρό ένιωσε την απόλυτη εγκατάλειψη του Πατέρα, επειδή εκείνη τη στιγμή έφερε πάνω του όλες τις αμαρτίες του σύμπαντος. Όπως είπε ο Bonhofer, όσο πιο μακριά ήταν από τον πατέρα του, τόσο πιο κοντά ήταν σε εμάς, στη μοναξιά μας και στην πιο βαθιά κατάθλιψή μας.
Όταν βιώνουμε βαθιά συναισθήματα εγκατάλειψης, απελπισίας και ανικανότητας, είναι ζωτικής σημασίας να θυμόμαστε ότι ο Ιησούς μοιράστηκε τη μοναξιά, την κατάθλιψη και τις απελπιστικές συνθήκες μας. Ο Ιησούς βρίσκεται στο κέντρο του πόνου μου. Συχνά, νιώθουμε απομονωμένοι και στερούμαστε της υποστήριξης ενός «φίλου» για να βρούμε μια καλύτερη δουλειά ή να βοηθήσουμε τα παιδιά μας. Ωστόσο, υπάρχει μια λύση πέρα από τις τρέχουσες συνθήκες μας. Ο Ιησούς δεν τον βούτηξε στη δεξαμενή, αλλά του πρόσφερε τη θεραπεία με άλλο τρόπο.
Αυτή είναι η βαθιά πίστη ότι, αν και μπορεί να είμαι μόνος από ανθρώπινη άποψη, δεν είμαι μόνος, ο Ιησούς Χριστός είναι μαζί μου. Πιστέψτε με, αν ακολουθήσετε αυτόν τον δρόμο, ο Ιησούς θα είναι παρών. Δεν είναι πάντα απαραίτητο να ζητάμε από τον Ιησού: «Δώσε μου, δώσε μου, δώσε μου, δώσε μου».
Θα εκπληρώσει τις ευθύνες του πολύ πιο αποτελεσματικά από ό,τι επιθυμούμε να κάνει για μας. Ο Χριστός ξερει το καθήκον του για μένα και για σας πολύ καλύτερα απο οσο νομίζω εγώ. .Λεω καθήκον Του, γιατί σταυρώθηκε για μένα, εχει ευθύνη για μενα… “John 6:39 …. ὅτι οὓς δέδωκάς μοι οὐκ ἀπώλεσα ἐξ αὐτῶν οὐδένα”. Η πρόκληση έγκειται
στην ωριμότητά μας, καθώς πρέπει να αποδεχτούμε και να αφομοιώσουμε αυτα που μας χαρίζει ο Ιησούς.
Έχουμε μια βαθιά αρρωστημένη αισθηση ατομικότητας. Για παράδειγμα, μπορεί να πούμε: «Ιησού, δώσε μου αυτό». Αν και αυτό το αίτημα μπορεί να εκπληρωθεί, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η εκπλήρωση αυτού του αιτήματος θα έχει αντίκτυπο και σε άλλους. Δεν είναι αποκλειστικά προσωπικό θέμα. Πρέπει να κατανοήσουμε την έννοια ότι όταν ζητάμε κάτι από τον Ιησού, αυτό θα επηρεάσει έμμεσα η αμεσα , τους άλλους με διάφορους τρόπους.
Πιστεύω ότι κατανοείτε αυτή την έννοια. Για παράδειγμα, αν αποκτήσετε ένα καινούργιο σπίτι, αυτό θα επηρεάσει όχι μόνο τη σύζυγό σας και τα παιδιά σας, αλλά και τους συγγενείς σας, τους γείτονες, τον πρώην ενοικιαστή κτλ… Ο αντίκτυπος μπορεί να είναι θετικός ή αρνητικός, ανάλογα με τις περιστάσεις. Αυτή η απόκτηση μπορεί να προσφέρει νέες ευκαιρίες για θετικές και αρνητικές εμπειρίες. Είναι πράγματι ένα πολύπλοκο και περίπλοκο σύστημα.
Αν, για παράδειγμα, οδηγούσατε σήμερα στην Ταϊπέι, ενώ βρέχει, μπορεί να είστε σίγουροι για τις οδηγικές σας ικανότητες, αλλά πρέπει να έχετε υπόψη σας ότι υπάρχουν και άλλα οχήματα στο δρόμο. Ακόμα και αν οδηγείτε σωστά, ένας άλλος οδηγός μπορεί να κάνει λάθος, με αποτέλεσμα να προκληθεί ατύχημα.
Επιστρέφοντας στην αφήγηση του Ευαγγελίου, επαναλαμβάνω ότι αυτό το άτομο φαινόταν να στερείται ωριμότητας στην αποδοχή του θεϊκού τρόπου και της πλήρους θεραπείας. Ο Ιησούς του είπε να σηκωθεί καθώς ανέκτησε τις δυνάμεις του και να κουβαλήσει το κρεβάτι του. Αυτή η ενέργεια αποτέλεσε απόδειξη ότι τα 38 χρόνια παράλυσης δεν είχαν πάει χαμένα. Αποτελούσε μια σημαντική νίκη. Κατά συνέπεια, το στρώμα του έγινε σαν σημαία του. Μέσα από αυτό το περιστατικό, ο Ιησούς μετέτρεψε τον χαμένο χρόνο σε μια σημαντική ,μεταμορφωτική εμπειρία.
Ο σκοπός του Ιησού δεν ήταν να μείνει εκεί. Μετακινήθηκε προς το πλήθος και εξαφανίστηκε. Οι Φαρισαίοι ήταν πολυ διεστραμένα ατομα. Αντί να εκφράσουν ευγνωμοσύνη για το θαύμα, τον κατηγόρησαν γιατι μετακίνησε το κρεβάτι εκείνη την ημέρα του Σαββατου. Δεν δόξασαν το Θεό ουτε χάρηκαν για τη θεραπεία του ατόμου. Είναι θαύμα, δεν είναι; Δυστυχώς, μερικοί άνθρωποι επικεντρώνονται μόνο στα αρνητικά στοιχεία και όχι στα θετικά. Ακόμα και στον παράδεισο να πάνε, θα βρούνε και θα επικεντρωθουν σε χορτάρι που δεν θα τους αρέσει… Το έχω βιώσει αυτό από πρώτο χέρι εδώ. Δεν ρώτησαν για την ταυτότητα
του αγίου που θεράπευσε το άτομο, αλλά προσπάθησαν να βρουν κάποιον να κατηγορήσουν.
Ο Ιησούς εμφανίστηκε ξανά στον πρωην παράλυτο και του είπε: «Δες, τώρα είσαι καλά, μην αμαρτάνεις πια». Για μένα, προφανώς, είναι μια συνεχής αμαρτία, επειδή είναι διαρκής χρόνος στην ελληνική γλώσσα. Φυσικά, δεν ξέρουμε τι αμαρτία διέπραττε. Ίσως μισούσε τους ανθρώπους, ίσως είχε ζήλια. Δεν ξέρω, το Ευαγγέλιο δεν το λέει.
Αλλά παρατηρούμε την περίεργη συμπεριφορά του. Θυμόμαστε στο Ευαγγέλιο, όταν ο Ιησούς εμφανίστηκε στον τυφλό και του είπε: «Σε έκανα καλά», ο τυφλός έπεσε αμέσως κάτω και φίλησε τα πόδια του. Λαχταρούσε να τον ακολουθήσει, ομολόγησε δημοσίως ότι ο Ιησούς είναι άγιος, για τον Ιησού υπέφερε τα πάντα, με αποτέλεσμα να εκδιωχθεί από τον ναό , τρομερή τιμωρία για Ιουδαίο. Κατά συνέπεια, πλήρωσε το υπέρτατο τίμημα για τον Ιησού.
Αλλά εδώ δεν βλέπουμε τίποτα παρόμοιο με τον τυφλό, καμία ευγνωμοσύνη… Αντίθετα, πλησίασε τις ιουδαϊκές αρχές και τους έδωσε το ονομα ΕΚΕΙΝΟΥ που τον θεράπευσε (δηλ..που του ειπε να σηκώση το κρεβάτι του). Έδωσε το όνομά του, ελπίζοντας ο Χριστος θα πλήρωνε για την (φαινομενικη) κατάλυση του Σαββατου. Φαίνεται ότι δεν είχε την ωριμότητα να αποδεχτεί τις συνέπειες της θεραπείας του. Γι’ αυτό η διαδικασία της θεραπείας πρέπει να είναι ολοκληρωμένη. Δεν πρόκειται απλώς για την ανακούφιση ενός συγκεκριμένου πόνου, αλλά για την ολιστική αποκατάσταση ολόκληρης της προσωπικότητας ενός ατόμου. Η θεραπεία δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθώς τα άτομα που αναζητούν πραγματικά τη θεραπεία συχνά αντιμετωπίζουν σημαντικές προκλήσεις.
Συμμετέχουμε στο μυστήριο της ζωής, την Θεία Κοινωνία, για την αποκατάσταση της σωματικής και πνευματικής μας ευημερίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα παραμελήσουμε την ιατρική ή ψυχολογική θεραπεία, αλλά υποδηλώνει τη δέσμευσή μας να αναζητήσουμε τα κατάλληλα μέτρα θεραπείας.
Ωστόσο, αναγνωρίζουμε ότι η τρέχουσα κατάσταση του κόσμου και της ζωής μας χαρακτηρίζεται από πόνο και ασθένειες. Η τελική θεραπεία θα έρθει με την ανάσταση κατά τη δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού. Παρ’ όλα αυτά, επιμένουμε στις προσπάθειές μας να επιτύχουμε τη θεραπεία και την αποκατάσταση.
Η θεραπεία δεν γινεται μονο οταν υπάρχει το «μέσο», κάποιος που θα σε σπρώξει σε αυτή θεραπευτική πισίνα. Ναι, χρειάζεται κάποιος να σε σπρώξει από πίσω , να έχεις ένα «μεσον» στα κινέζικα σε αυτη την κοινωνία . Αλλά οχι απαραίτητα….”John 16:33 ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα
ἐν ἐμοὶ εἰρήνην ἔχητε. ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἔχετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον.”
Υπάρχει θεραπεία και με άλλες καταστάσεις και σε άλλα μέρη. Και ο Ιησούς μπορεί να το κάνει αυτό. Και ο Ιησούς το έκανε αυτό, και ο Ιησούς θα το κάνει για όλους μας που πραγματικά πιστεύουμε σε Αυτόν και που πραγματικά Τον εμπιστευόμαστε, και αν φαίνεται ότι αργεί να το κάνει, θα το κάνει και τουλάχιστον πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να το δεχτούμε, να το καταλάβουμε.
Λέω, όταν νιώθουμε τη μοναξιά, και νομίζω ότι όλοι την έχουν νιώσει στη ζωή τους, Υπάρχει ένας άνθρωπος , όχι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Υπάρχει ο Θεός-άνθρωπος. Υπάρχει ο Ιησούς Χριστός, κοντά σου. Και εγώ ένιωσα την απόλυτη μοναξιά.
Θα σας πω ενα παράδειγμα, (που δεν είναι καλό παράδειγμα). Μερικές φορές, για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι πηγαίνετε να επισκεφθείτε τον τάφο της μητέρας σας, του πατέρα σας. Και μετά κάποιος άλλος έρχεται κοντά για να επισκεφθεί και τον τάφο του πατέρα του, της μητέρας του, κτλ. Και τότε η θλίψη και το πένθος μερικές φορές φέρνουν τους ανθρώπους κοντά.
Φυσικά, αυτή δεν είναι μια υγιής σχέση αν βασίζεται στο κοινό πένθος, αλλά με τον Ιησού Χριστό, ναι…. Στη μοναξιά μας, στο πένθος μας, πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχει κάποιος άλλος που πενθεί, επίσης πολύ κοντά μας, πολύ, πολύ πιο βαθιά από εμάς. Οταν ο άλλος μας κατηγορεί για το τίποτα, με τα χειρότερα πράγματα που δημιουργει η άρρωστη φαντασία του, παρόλο που έχουμε τις καλύτερες προθέσεις, πρέπει να καταλάβετε, ανεξάρτητα από το πώς αισθάνεστε, ότι ο πόνος μας πηγαινει στον Χριστό. Αυτός δέχτηκε αυτές τις κατηγορίες πολύ πιο έντονα από εμάς.
Υπάρχουν πολλά ποιήματα αφιερωμένα στο θέμα της μοναξιάς. Ωστόσο, δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να εμβαθύνουμε σε αυτό το θέμα. Παρ’ όλα αυτά, επαναλαμβάνω ότι η μοναξιά είναι μια βαθιά οδυνηρή εμπειρία. Γίνεται ένα αίνιγμα, παρόμοιο με τα μυστήρια του Θεού. Μέσα στην τραγωδία της μοναξιάς, βρίσκουμε την κεντρική φιγούρα του Ιησού, εγκαταλελειμμένο και απογοητευμένο. Αισθάνεται απλώς εγκαταλελειμμένος από τον Πατέρα, βιώνει ένα βαθύ αίσθημα απομόνωσης και εγκατάλειψης. Επομένως, όταν συναντάμε τη μοναξιά, πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι ο Ιησούς είναι η ενσάρκωση αυτής της εγκατάλειψης. Κατανοεί τα συναισθήματά μας και μας προσφέρει παρηγοριά και υποστήριξη.
===========================
Thoughts on loneliness, on the theology of the “middle”…
Today, the Easter season continues, during which baptisms continue to be performed. That is why in church we read the Gospels that refer to water.
In today’s Gospel, we see the deep and intense anguish that runs through the fabric of our existence. The incident took place in a cistern near a gate in the city walls, specifically a gate through which the sheep that were to be sacrificed in the temple passed.
This cistern had a unique healing property at that time. By chance, at an unexpected moment, an angel descended into the cistern and stirred the water. The first person to dive into the water was healed.
As Jesus passed by, he met a paralytic. He had lived for 38 years, almost his entire life, disabled, paralyzed, and immobile, so close to the healing water, but with no hope of ever getting in! It was a slow and agonizing death, a deep misery. It was like hell, because the paralytic was imprisoned in a state of eternal loneliness… “I have no one to put me in the water!” Oh, every time I read this Gospel, I feel a terrible pain in my heart.
Jesus Christ approached him. He asked him a rather strange question: “Do you want to be healed?” Isn’t that a strange request? Who wouldn’t want to get better? But here’s the thing: many people don’t really want to be healed. They feel comfortable with their condition, which even acts as a shield, keeping them trapped in their own world of illness.
When it comes to people with psychological disorders, it is worrying that many of them are resistant to seeking treatment. When faced with the possibility of a diagnosis, such as depression, autism, or difficulty expressing emotions effectively, they often reject the idea of consulting a doctor. They react with anger, hostility, refusing to acknowledge the seriousness of their condition. This resistance to seeking help is detrimental to their well-being and can exacerbate their symptoms. It is important to recognize that psychological disorders are serious medical conditions that require professional care. It is astonishing how their condition acts as a barrier, keeping them trapped. They are so determined to remain in their condition that they will turn against anyone who suggests they seek medical help or take medication to improve their well-being.
When Jesus Christ asked him, as he would ask any modern person, “Do you want to be healed?”, the man would probably answer today: “No, I want to stay as I am. I like to torment my family, others, and myself, because it is the
only thing I can do and it gives me pleasure. I have no desire to engage in activities that are profitable or beneficial to society. Instead, I prefer to cause pain to others, seeking their sorrow. I also like being lazy.” Consider the numerous elderly parents who, instead of engaging in creative and constructive activities, interfere in the lives and families of their children, trying to control and destroy them.
As a spiritual person for many years, I have seen many such situations. My mother exhibited similar behavior, refusing to take medication and causing tremendous harm to my sister and me.
I have observed many individuals and situations and truly feel anger and sadness for certain priests or “elders” who claim, “If you love Jesus Christ, all your problems will be solved.” This perception is completely illogical as it only applies to Christians. So how can we today turn to another person who is not a Christian, such as a Buddhist or an atheist, and say to them: “Love Jesus Christ and your problems will be solved”? Of course, the answer is no. This approach is not only foolish, but also unprofessional and inhumane. Because it implies that the person’s problems stem from a lack of love for Jesus Christ. Consequently, they blame the unfortunate, the sick, for their suffering, while offering no real cure. They remain stuck in their loud, empty words, leaving the suffering unresolved.
Despite the paralysis mentioned in today’s Gospel, the individual’s reaction was not a direct expression of his desire for healing. Although he undoubtedly wanted to be healed, he uttered a painful and tragic phrase: “I have no one. I have no one to throw me into the water….” This phrase evokes deep sadness and resonates with many people who experience profound loneliness.
It is obvious that this man was close to others who had friends, families, and support. However, despite their presence, no one, not even a neighbor, offered him help or comfort. This stark contrast between the individual’s isolation and the support that surrounds others highlights the pervasive loneliness that is worsening, especially in the modern age characterized by the widespread use of social media. Instead of cultivating closer relationships, we find ourselves increasingly isolated and disconnected.
This feeling of emptiness and the realization that “I have no one” deeply affects individuals, as I experienced personally during my stay in the wilderness of Mount Athos in Taiwan. The loneliness I felt there was much less than the profound loneliness I experience today in Taiwan. Yes, here in Taiwan, I can say, “I have no one.”
In the past, I believed that a person who was paralyzed was partly responsible for their situation, as they showed a lack of social relationships.
However, after further reflection over the years, I have come to the conclusion that this is not the case. Although a lack of social skills may have contributed to some extent, it cannot be considered the main cause.
It is tragic, even for treatment, even for a miracle to require a “mediator.” Furthermore, what was of utmost importance was to seize the opportunity. Not everyone was healed, but those who seized the opportunity… The angel stirred the waters and the first one who jumped in was healed. It is unfair that only one person was healed, the one who got there first. I cannot understand that. I cannot accept that this was simply an expression of the Old Law. How is it impossible for everyone to be healed, but possible for one who got there first, who left the others behind… Who showed no love… This serves as an explanation, but in my opinion, it is not a complete explanation. I cannot accept it. I believe that this once again illustrates the downward spiral of our lives.
In other words, I must have “connections” to get the necessary “acquaintances” to be accepted for this job or to be appointed. All Chinese people know that to find a good job, you often need “connections,” someone who will support you.
This situation is undoubtedly unfair, but it is the reality of life. Unfortunately, life is not a paradise, and people often need someone to push them forward so that they are not overlooked when opportunities arise.
If you constantly miss opportunities, you may become discouraged and give up. However, it is very important to never give up.
Think of the mouse that fell into the milk. Despite its initial failure, it persisted by studying and moving constantly. Eventually, the milk turned to butter, allowing it to escape.
Of course, one could think of another scenario… the patients kindly and lovingly giving up their seats to the person next to them! Pushing the person next to them so that they could be comfortable… You might say, what are you talking about, silly, does that happen? Perhaps then the angel would have been moved by such an expression of love and would have stayed there, stirring the water until everyone was healed… but… I don’t think he would have come back… Not because of the game they played with him, but because everyone would have been healed automatically, from the deepest illness, from “atomism” and “ego” as their first priority…
(I remember a story about Saint Nilus, in the desert of Mount Athos… From the cave where the saint was buried, myrrh flowed down to the cliff, into the sea, and various people went with boats to collect it, naturally arguing over who would collect the most… They say that Saint Akakios the hermit cried out one day… “Saint Neilos, can’t you see how they are fighting? We knew you to be humble, not like this… Stop this myrrh at last…” And indeed, from then on he stopped and never ran again….)
Let’s return to the story of the Gospel. Yes, the man had no one to help him, no “means” to find his health. Jesus went straight to him. Jesus did not go to others who had someone, some friends, but to the lonely, the abandoned, and gave him what he wanted. He gave him his health. He did not have to do what they expected of him, to throw him into the water. Jesus gave him what he wanted in a different way.
For those who experience loneliness and deep isolation, who have lost all their opportunities, this is a message of hope. Yes, there is someone close to them, a divine being whom they may not fully understand. This divine being is so close to them, walking beside them, as Jesus did with the two disciples in the Gospel of Luke, walking to Emmaus. However, they did not recognize him. There is someone who notices those who are alone, who have no one, and that is Jesus Christ. He notices us, as he did when Lazarus died. It seemed that he was wasting his time in the nearby village. He informed his disciples that our friend Lazarus had died, but he did not heal him. He who healed so many others… He let Lazarus—the only person Jesus ever cried for—die…
That’s why, once again, I say that loneliness is the main disease of our society today. I think that in our loneliness, as we feel this loneliness, we must remember and understand Jesus on the Cross. He is close to the deepest point of our loneliness, the depth of our loneliness. The cry of Jesus Christ, “My Father, why have you forsaken me?”, is the ultimate loneliness… Because Jesus on the cross felt the absolute abandonment of the Father, because at that moment he took upon himself all the sins of the universe. As Bonhoeffer said, the further he was from his father, the closer he was to us, to our loneliness and to our deepest depression.
When we experience deep feelings of abandonment, despair, and helplessness, it is vital to remember that Jesus shared our loneliness, depression, and desperate circumstances. Jesus is at the center of my pain. Often, we feel isolated and lack the support of a “friend” to find a better job or help our children. However, there is a solution beyond our current circumstances. Jesus did not pull him out of the pool, but offered him healing in another way.
This is the deep belief that, although I may be alone from a human perspective, I am not alone; Jesus Christ is with me. Believe me, if you follow this path, Jesus will be present. It is not always necessary to ask Jesus, “Give me, give me, give me, give me.”
He will fulfill His responsibilities much more effectively than we desire Him to do for us. Christ knows His duty to me and to you much better than I do. I say His duty, because He was crucified for me, He is responsible for me… “John 6:39 … for I have not forsaken him whom I have appointed.” The challenge lies in our maturity, as we must accept and assimilate what Jesus gives us.
We have a deeply flawed sense of individuality. For example, we might say, “Jesus, give me this.” Although this request may be fulfilled, it is important to recognize that fulfilling this request will also have an impact on others. It is not exclusively a personal matter. We need to understand that when we ask Jesus for something, it will indirectly or directly affect others in various ways.
I believe you understand this concept. For example, if you acquire a new home, it will affect not only your spouse and children, but also your relatives, neighbors, former tenants, etc. The impact can be positive or negative, depending on the circumstances. This acquisition can offer new opportunities for positive and negative experiences. It is indeed a complex and complicated system.
If, for example, you were driving in Taipei today while it was raining, you may be confident in your driving skills, but you must keep in mind that there are other vehicles on the road. Even if you drive correctly, another driver may make a mistake, resulting in an accident.
Returning to the Gospel narrative, I repeat that this person seemed to lack maturity in accepting the divine way and complete healing. Jesus told him to get up as he regained his strength and carry his bed. This action was proof that the 38 years of paralysis had not been wasted. It was a significant victory. Consequently, his mattress became his banner. Through this incident, Jesus turned lost time into an important, transformative experience.
Jesus’ purpose was not to remain there. He moved toward the crowd and disappeared. The Pharisees were very twisted individuals. Instead of expressing gratitude for the miracle, they accused him of moving the bed on the Sabbath. They did not glorify God or rejoice in the man’s healing. It’s a miracle, isn’t it? Unfortunately, some people focus only on the negative aspects and not on the positive ones. Even if they go to heaven, they will find and focus on grass that they don’t like… I have experienced this firsthand here. They didn’t ask about the identity of the saint who healed the man, but tried to find someone to blame.
Jesus appeared again to the former paralytic and said to him, “See, you are well now; sin no more.” For me, obviously, it is a continuous sin, because it is a continuous tense in the Greek language. Of course, we don’t know what sin he committed. Maybe he hated people, maybe he was jealous. I don’t know, the Gospel doesn’t say.
But we observe his strange behavior. We remember in the Gospel when Jesus appeared to the blind man and said to him, “I have made you well,” the blind man immediately fell down and kissed his feet. He longed to follow him, publicly confessed that Jesus was holy, suffered everything for Jesus, and was ultimately expelled from the temple, a terrible punishment for a Jew. Consequently, he paid the ultimate price for Jesus.
But here we see nothing similar to the blind man, no gratitude… On the contrary, he approached the Jewish authorities and gave them the name of the ONE who healed him (i.e., who told him to pick up his bed). He gave his name, hoping that Christ would pay for the (apparent) violation of the Sabbath. It seems that he did not have the maturity to accept the consequences of his healing.
That is why the healing process must be complete. It is not simply a matter of relieving a specific pain, but of holistically restoring a person’s entire personality. Treatment is not easy, as people who are truly seeking treatment often face significant challenges.
We participate in the mystery of life, the Holy Communion, for the restoration of our physical and spiritual well-being.
This does not mean that we will neglect medical or psychological treatment, but it does indicate our commitment to seeking appropriate measures of healing.
However, we recognize that the current state of the world and our lives is characterized by pain and disease. The ultimate cure will come with the resurrection at the second coming of Jesus Christ. Nevertheless, we persist in our efforts to achieve healing and restoration.
Healing does not happen only when there is a “means,” someone who will push you into that healing pool. Yes, you need someone to push you from behind, to have a “means” in Chinese in this society. But not necessarily….”John 16:33 These things I have spoken unto you, that in me ye might have peace. In the world you will have tribulation; but be of good cheer, I have overcome the world.”
There is healing in other situations and in other places. And Jesus can do that. And Jesus did this, and Jesus will do this for all of us who truly believe in Him and who truly trust Him, and if it seems to be taking a long time, He will do it, and at least we should be prepared to accept it, to understand it.
I say, when we feel loneliness, and I think everyone has felt it in their life, there is a person, not an ordinary person. There is God-man. There is Jesus Christ, close to you. And I have felt utter loneliness.
I will give you an example (not a good example). Sometimes, for example, some people go to visit the grave of their mother or father. And then someone else comes along to visit the grave of his father, his mother, etc. And then grief and mourning sometimes bring people together.
Of course, this is not a healthy relationship if it is based on shared grief, but with Jesus Christ, yes… In our loneliness, in our grief, we must understand that there is someone else who is grieving, also very close to us, much, much deeper than us. When the other person accuses us of nothing, with the worst things that their sick imagination can come up with, even though we have the best intentions, we must understand, regardless of how we feel, that our pain goes to Christ. He accepted these accusations much more intensely than we do.
There are many poems dedicated to the theme of loneliness. However, there is not enough time to delve into this topic. Nevertheless, I repeat that loneliness is a deeply painful experience. It becomes an enigma, similar to the mysteries of God. In the tragedy of loneliness, we find the central figure of Jesus, abandoned and disappointed. He simply feels abandoned by the Father, experiencing a deep sense of isolation and abandonment. Therefore, when we encounter loneliness, we must recognize that Jesus is the embodiment of this abandonment. He understands our feelings and offers us comfort and support.